جنگ خیال‌بافان!

 

 

دونالد ترامپ،  رئیس‌جمهور ایالات‌متحد که قرار بود در تاریخ سه‌شنبه 8 آرویل 2026،   «ملت و تمدن ایران را از روی کرۀ ارض پاک کند»،   نهایت امر عقب‌گرد  فرموده،  جهت پایان دادن به جنگ،‌  پیشنهاد 10 ‌ماده‌ای منتسب به حکومت ملایان را مورد تأئید قرار داده!     پر واضح است که تمامی طرف‌های درگیر در این میانه ادعای «پیروزی» کنند،  هر چند در عرصۀ واقعیت مسلماً بعضی‌ها پیروز شده‌ و برخی دیگر شکست‌خورده‌اند.   مهم‌ترین جناح شکست‌خورده در این میانه دولت نتانیاهوست که عملاً دست‌اش در پوست گردو  اوفتاده؛  به همین دلیل نیز تلاش خواهد کرد تا چوبی لای چرخ اجرای آتش‌بس بگذارد. 

 

ولی عقب‌گرد ایالات متحد چند مسئلۀ اساسی را نیز در برابر تحلیل‌گران قرار می‌دهد.  ضعف نظامی و خصوصاً ژئواستراتژیک ایالات‌متحد در قیاس با ادعاها و مطالبا‌ت‌ جهانی‌اش مسلماً نخستین مسئله خواهد بود.  در کنار آن می‌باید از زیرساخت‌های سیاسی ایران سخن به میان آورد.  زیرساخت‌هائی که توانسته در برابر هجوم وحشیانۀ ارتش‌های آمریکا و اسرائیل دوام بیاورد،  و نهایت امر پیش‌نویس مورد نظرش را به طرف مقابل تحمیل کند.  در گام بعد بی‌پایگی،  ضعف و بی‌برنامگی اوپوزیسیون خارج از کشور می‌تواند مورد بررسی قرار گیرد،   و نهایت امر می‌باید ادامۀ مسائل سیاسی،  اجتماعی و خصوصاً برخوردهای آیندۀ دولت‌های قدرتمند با ملت ایران را مورد بحث قرار دهیم.

 

پس نخست بپردازیم به عقب‌گرد ایالات‌متحد!‌  بارها عنوان کرده‌ایم که ایدئولوژی دولت ترامپ،  علیرغم ادعاهای پرطمطراق ارتباط زیادی با واقعیات ندارد،  و دچار نوعی «نزدیک‌بینی» مزمن است.  به عبارت ساده‌تر،  کابینۀ ترامپ پای در جهان امروز ندارد؛  ساکن آمریکائی است که دهه‌ها پیش مدفون شده.  آمریکائی که ترامپ از آن سخن می‌گوید،  فقط در توهمات همان باندی موجودیت فیزیکی پیدا کرده که در اطراف وی به دور میز ریاست‌جمهوری گرد می‌آیند و با هم عکس یادگاری می‌گیرند.   به همین دلیل نیز در تمامی رزمایش‌های سیاسی،  دیپلماتیک،  مالی و حتی نظامی شاهد عقب‌نشینی هیئت دولت وی هستیم.   نمونه‌ها فراوان است ـ   شعار صلح 24 ساعته در اوکراین،  اعمال تعرفه‌های گمرکی،  اشغال گرین‌لند، خروج از ناتو و ... و اینک نابودی جمهوری اسلامی!   مسلماً اگر کنگرۀ آمریکا بر موجودیت این «دولت خیال‌باف» نقطۀ پایان نگذارد و ترامپ را از کاخ‌سفید اخراج نکند،  این عقب‌نشینی‌ها و رسوائی‌ها در ابعادی باز هم گسترده‌تر همچنان ادامه خواهد یافت. 

 

ترامپ و دارودستۀ وی در کاخ‌سفید گویا اصولاً موجودیت منافع قدرت‌های بزرگ جهانی را یا نمی‌بینند،  یا می‌پندارند با هیاهو و دادوفریاد و عربده‌جوئی در برابر دوربین خبرنگاران «گوش به فرمان» خواهند توانست منافع جهانی دیگر قدرت‌ها را همچون برف به زیر اشعۀ‌ خورشید تابان «آب» کنند!‌    نیازی نیست که بگوئیم حمله‌ای که دستگاه ترامپ بر علیه ملت ایران سازماندهی کرده بود،  چند هدف مشخص و ناگفته در بطن خود داشت!

 

گذاردن نقطۀ پایان بر ارتباط چین با کشورهای نفت‌خیز حاشیۀ خلیج فارس،‌   انهدام پروژۀ «شمال ـ جنوب» روسیه،   و نابودی  «اوراسیا!»  کدام عقل‌سلیمی می‌توانست بپذیرد که در شرایط کنونی جهان، ‌ چنین خیال‌های خامی می‌توانست تحقق یابد؟!  آمریکا،  علیرغم هیاهوی نظامی و جنگاورانه‌اش به هیچ عنوان از قدرت نظامی‌ لازم جهت اجرائی کردن چنین طرحی برخوردار نبوده و نیست.  خلاصه بگوئیم،   باند ترامپ با پای گذاردن در این پروژه،‌‌  لقمه‌ای به مراتب بزرگ‌تر از دهان‌اش برداشته بود.    

 

از سوی دیگر،  مسئلۀ زیرساخت‌های سیاسی حاکمیت ملایان در ایران نیز مطرح می‌شود.  این مطلب را بارها عنوان کرده‌ایم که چندوچون حکومت ملایان در ایران مسئله‌ای است که می‌باید در داخل مرزها میان ایرانیان و در ارتباط با گروه‌های اجتماعی،  سیاسی، صنفی،   اقتصادی و مالی و خصوصاً در مرحله‌ای «فلسفی ـ تاریخی» مورد بحث و رایزنی قرار گیرد.  به عبارت ساده‌تر،  معضل حکومت دین‌پناهان در کشور ایران مسئله‌ای است «تمدنی»؛  ارتباطی با خارج از مرزها ندارد!   روشن‌تر بگوئیم هیچ‌گونه دخالت خارجی در این میانه نمی‌تواند جایگزین ارتباطی شود که می‌باید در تضارب آراء میان ایرانیان ـ  تمامی ایرانیان از هر گروه،  قوم،  مذهب و تمایلات سیاسی و دینی ـ  برقرار شود.

 

در بررسی مسائل ایران نمی‌باید بر واقعیات چشم پوشید.   ایران کشوری است که 5 دهۀ پیش،  محمدرضا پهلوی،  رهبر نظامی‌اش که خود را «پادشاه» می‌نامید،  پس از دریافت فرمان جیمی کارتر،  رئیس‌جمهور وقت آمریکا امور مملکت را به «دیگران» واگذار کرده،  پای به فرار گذارد.  و شاهد بودیم که فقط چند روز پس از فرار وی،  ارتش ایران ـ  آن روزها از این ارتش تحت عنوان «پنجمین ارتش جهان» یاد می‌شد ـ  از پایه و اساس فروریخت،  و مخالفان‌اش پیروز شدند.   پس از سپری شدن پنج دهه،  در همین ایران شاهدیم که ارتش‌های خارجی اکثر رهبران کشور را با بمب‌ و موشک به قتل می‌رسانند؛  زیرساخت‌ها را به آتش می‌کشند؛  انسان‌های بی‌شماری را به کشتن می‌دهند؛  آب هم از آب تکان نمی‌خورد.  رژیم سیاسی کشور همچنان استوار برجای مانده.  ‌ بی‌رودربایستی بگوئیم،  آن‌ها که می‌خواهند با تظاهرات خیابانی و شعارهای پوچ،  حمایت چند سناتور آمریکائی و صحنه گردانی و میهمانی و خوش‌وبشی اینجا و آنجا،  چنین رژیمی را فروپاشانند،  همچون باند دونالد ترامپ دچار مالیخولیا شده‌اند.            

   

در کمال تأسف شاهدیم که این مالیخولیا در پی‌وگوشت و پوست و استخوان «اپوزیسیون» خارج از کشور ریشه‌های بادوامی دوانده.   اینان نه شناختی از ژئوپولیتیک فعلی جهانی دارند،   و نه ریشه‌هائی قدرتمند در داخل ایران.  تنها تکیه‌شان بر چند سناتور و محفل نیم‌بند آمریکائی و اسرائیلی است،  که در آینۀ توهمات‌شان ایران را همان کشوری می‌بینند که رهبرش را با یک فرمان فرامرزی می‌توان «فراری» داد!   بله،  به صراحت بگوئیم،  این جماعت دیوانه‌اند.  ولی دیوانگی‌شان برخلاف دیوانگان بی‌آزار،   ضرر و زیان فراوان بر ملت ایران روا داشته.

 

طی چندین سالی که از تحولات اجتماعی و سیاسی در ایران می‌گذرد،  در هر میعاد که ملت ایران در پی مطالبات «تمدنی» خود و در ارتباط با حاکمیت دین‌پناهان پای به میدان گذارده،  شاهدیم که این اوپوزیسیون وازده و خودفروخته تلاش داشته تا تحرکات تمدن‌ساز ملت را به عنوان حمایت از فلان «شخصیت» سیاسی و یا بهمان سازمان و تشکل تروریستی جا بزند.   و به این ترتیب،  هم خودش را «عزیزچُسانۀ» ملت بنمایاند،  و هم تحولات اجتماعی‌ای را که نهایت امر چراغی است جهت گذار از مسیرهای سیاسی،  صنفی،  فلسفی و اجتماعی،  به تحرکات فروپاشانی و حمایت از اربابان فرامرزی «اپوزیسیون» تبدیل کند.   بهترین و عمده‌ترین نمونۀ این نوع خیانت به آرمان‌های ملت،‌   بهره‌برداری سیاسی این جماعت از خیزش «زن،  زندگی، آزادی» بود!    

 

بله،  در کمال تأسف اگر جامعۀ ایران در داخل کشور پای در تحول گذارده،  اینان که در خارج از مرزها خود را «حامیان» ملت جا زده‌اند،   تمامی تلاش‌شان را به خرج می‌دهند تا با ممانعت از این تحول خودشان را به ارزش بگذارند؛   ادعاهائی به مراتب فراتر از قابلیت‌شان به میدان بیاورند،  و نهایت امر مشعل تحولات اجتماعی را به هر ترتیب ممکن خاموش کنند.  ولی در پی تحولات اخیر،  از آنجا که رهبران‌ اجنبی‌شان عقب رانده شده‌اند،  ‌ اینان نیز مشکل بتوانند به موجودیت‌شان همچنان ادامه دهند.

 

با این وجود،  حتی پس از قبول پیش‌شرط‌های ایران توسط دولت آمریکا،  نمی‌باید تصور کرد که مسائل مهم کشور «حل» شده.  در کوتاه مدت،   معلوم نیست کدامین بند‌ها از پیش‌شرط‌های ایران مورد قبول آمریکا قرار ‌گیرد،  و حتی در صورت تقبل،   به مورد اجراء گذارده شود.   و نهایت امر این امکان نیز وجود دارد که بار دیگر،  به دلائلی آتش جنگ شعله‌ور گردد.   

 

ولی داده‌ها نشان می‌دهد که در درازمدت،  هم دولت آمریکا اوج آسمان‌ها را رها کرده و حداقل در خاورمیانه پای به زمین سفت گذارده،   و هم اینکه ملت ایران به صراحت نشان داده با دوران آریامهری و فروپاشانی‌های یک‌شبۀ رژیم سیاسی برای همیشه وداع کرده است.  ترامپ ادعا می‌کرد که پس از حملات هوائی،  رژیم جدیدی در ایران به قدرت رسیده؛   درست می‌گوید.   با این وجود،  رژیم جدید با آنچه وی می‌پنداشته هزاران سال نوری فاصله دارد.   با اینهمه،  آنچه بالاتر تحولات «تمدنی» خواندیم ـ  مخالفت‌های مقطعی با حکومت ملایان،  تظاهرات و درگیری‌های متفاوت اجتماعی و سیاسی و ... ـ  در کشورمان همچنان ادامه خواهد یافت،  مگر آنکه ملایان در دولت «جدید» به این صرافت بیفتند که می‌باید تحولات «تمدن‌ساز» را پذیرفت،   و حداقل جهت دورنگاه داشتن عملیات دولت‌های متخاصم،  در دکترین شداد و غلاظ و عصرحجری‌‌شان تجدیدنظر کلی به عمل آورند!‌   چرا که در غیراینصورت،   فروپاشانی،   اینبار نه توسط نیروهای خارجی،  که از طریق تحرکات داخلی کاملاً قابل پیش‌بینی است.   با این وجود می‌توان اطمینان داشت که طی تجربیات اخیر،  منطقاً ملت ایران دریافته،  اپوزیسیونی که در راه قدرت‌طلبی‌های‌اش مُبلغ بمباران هم‌میهنان‌اش می‌شود،  مشکل خواهد توانست در آیندۀ ایران نقش سازنده‌ای ایفا کند.  

 

 

   

اف 15 و کدوقل‌قله‌زن!

 

 

شاید بهتر باشد در این برهۀ حساس رودربایستی را کنار گذاشته،  تا حد امکان واقعیات را مطرح کنیم.  پس از تهاجم رسانه‌ای آمریکا یا اسرائیل،  به خانۀ مصادره‌ای کمال خرازی ـ  این فرد پای ثابت مذاکرات هسته‌ای «پایان‌ناپذیر» با وزاری امورخارجۀ آلمان، فرانسه و بریتانیا بود ـ   دکان مذاکرات زیرجلکی حکومت ملایان و ارباب در پاکستان تعطیل شد،  و ناگهان هیاهو و جنجال پیرامون «پیروزی» نیروهای نظامی ملایان در سرنگونی دو فروند هواپیمای نظامی آمریکائی به راه افتاد.   

 

همزمان غریو «پیروزی آمریکائی‌ها» را هم شنیدیم که پیرامون «نجات» یکی از خلبانان این جنگده‌ها به آسمان برخاسته بود.   پس از این جنجال،  خبر نابودی چندین هواپیما و هلی‌کوپتر آمریکائی در جنوب اصفهان فضای رسانه‌ای را اشغال کرد،  و ... خلاصه بگوئیم شبکه‌های تبلیغاتی و خبرپراکنی آنچنان هیاهوئی به راه انداخته‌اند که بیا و ببین!   ولی به صراحت بگوئیم،  از چند و چون ماجرا احدی سخن به میان نمی‌آورد.   پر واضح است که خبرسازان جهان سخنی از ماوقع نخواهند گفت،  و صرفاً از طریق بررسی تحولات جبهۀ جنگ،  که ظاهراً دولت وابسته به غرب در ایران را در برابر ارتش آمریکا قرار داده می‌توان تا حدودی گمانه‌هائی نزدیک به واقعیت ارائه داد. 

 

در اینکه حاکمیت ملایان تا مغز استخوان به آمریکا وابسته است،  هیچ ناظر بی‌طرفی  نمی‌تواند تردید داشته باشد.  و دقیقاً در چارچوب همین وابستگی ساختاری به سرمایه‌داری آمریکاست که تحولات اخیر در ایران معنا و مفهوم خواهد گرفت. 

 

تردیدی نیست که دولت ملایان به حفظ ارتباطات و گسترش روابط ساختاری با آمریکا و تن دادن به شروط کاخ‌سفید تمایل قلبی دارد.   این دولت جهت حفظ روابط استعماری‌ای که قشر روحانی شیعه طی دهه‌های طولانی با دولت‌های غربی برقرار کرده،   حتی بازگشت عوامل سازمان سیا در آمریکا و اروپا را پذیرفته.   عواملی که تحت عنوان «اپوزیسیون» سازماندهی شده‌اند.  به همین دلیل نیز تمامی تلاش‌های حکومت ملایان بر این محور متمرکز شده تا گسترش روابط ساختاری با غرب و بازگشت اوباش سازمان سیا به قدرت در داخل ایران را تحت عنوان «شکست نظامی ایران از آمریکا» به خورد پکن و مسکو بدهد.

 

روشن‌تر بگوئیم هدف کمدی بیخ دیواری‌ و خونینی که باند ترامپ با حکومت ملایان در ایران به راه انداخته،   این است که آمریکا بتواند با اعمال کنترل کامل بر شاهرگ‌های ارتباطی نفت،  گاز و تجارت جهانی،  رشد سرسام‌آور اقتصادی،  نظامی،  علمی و صنعتی چین را کنترل کرده،  و حتی بر آن نقطۀ پایان بگذارد.   و برای تحقق همین «هدف الهی» شاهد نقش‌آفرینی ملایان و اوباش وابسته به آمریکا در داخل و خارج از مرزهای کشور هستیم.   یکی می‌خواهد با کیپا آریامهر بشود،  آن دیگری با لچک نقش امام حسین ایفا می‌کند،  و کم نیستند آن‌هائی که کلاه کپی لنینیستی بر سر کچل‌شان گذارده‌اند.  

 

قصۀ «کدوقل‌قله‌زنی» که تحت عنوان سقوط جنگدۀ اف 15 و جستجوی خلبان آن در ایران به راه افتاد،  ‌ دقیقاً در همین چارچوب می‌باید تحت بررسی قرار گیرد.   مسلم است که آمریکائی‌ها تمامی نقاط کور رادارهای هوائی کشور را بخوبی می‌‌شناسند؛  بسیاری از همین ابزار و آلات را خود اینان در دوران محمدرضا پهلوی در ایران مستقر کرده بودند.   و نیازی نیست که بگوئیم ملایان نیز طی نیم‌قرن گذشته دست به ترکیب‌ تأسیسات ارباب‌شان نزده‌اند.  به همین دلیل آسمان ایران در دست آمریکاست.   و پر واضح است که پرنده‌های ارتش آمریکا با استفاده از فرودگاه‌های صحرائی بیشماری که در ایران در دسترس‌شان قرار دارد،  خواهند توانست به سادگی در هر نقطۀ کشور که مایل‌اند فرود آیند.

 

در واقع همان روز که سروصدای سقوط جنگدۀ اف 15 به آسمان برخاست،  برخی کاربران اینترنتی به تلاش آمریکا جهت پیاده کردن یک اسکادران هوانیروز در ایران اشاره کرده‌ بودند.  این اسکادران چندین جنگنده،  هواپیماهای نفربر،  هلیکوپترهای نیروی ویژه،  و تعداد زیادی کماندو و عوامل «فارسی‌زبان» با چمدان‌هائی پر از دلار را شامل می‌شود.   نقش اینان هم از روز روشن‌تر است:  حملات ایذائی نظامی،  خرابکاری،  ارعاب و کشتار غیرنظامیان،  خرید افراد و شبکه‌ها جهت سازماندهی به تظاهرات در شهرها،   همکاری با عوامل نظامی و غیرنظامی وابسته به دولت ملایان جهت ایجاد آشوب،  و ... و نهایت امر «شکست» حکومت ملایان!              

 

ولی ظاهراً این عملیات «لو» رفته بود.  به همین دلیل نیز یکی از جنگنده‌های حضرات توسط نیروی هوائی «مخالفان کودتا» ساقط شد،  و هواپیمای دیگری نیز که برای حمایت از حرکت پیاده‌ها و کماندوها به پرواز درآمده بود در تنگۀ هرمز سقوط کرد.  روز بعد در شرایطی که شبکه‌های خبرسازی و بی‌بی‌گوزک‌بافی،  با جنجال پیرامون سقوط ایندو جنگنده گوش فلک را کر کرده بودند،  کاشف به عمل آمد که اسکادران زمینی حضرات نیز در بیابان‌های جنوب اصفهان دچار «سانحه» شده! 

 

بله،   دقیقاً همان بساط و هیاهوی خررنگ‌کن طبس،  اینبار در اطراف اصفهان تکرار شده بود.   اگر فراموش نکرده باشیم،  زمانی که کارتر،  رئیس‌جمهور وقت ایالات‌متحد،  جهت حمایت از مجاهدین افغان در جنگ با شوروی،  دست به ارسال سلاح‌ و پول برای اینان زده بود،   و این حمایت لوژیستیکی را از طریق فرودگاه‌های صحرائی در طبس انجام می‌داد،  موشک‌های روسیه حضرات را در طبس هدف قرار دادند.   بلافاصله کاخ‌سفید اعلام داشت که برای آزادی گروگان‌ها در طبس نیرو پیاده کرده بود،  و «طوفان شن» اینان را نابود کرده!   به دو دلیل روشن و واضح و مبرهن،  ‌ ماهیت جفنگیات و دروغ‌های کاخ سفید برملا شد!  نخست به دلیل وابستگی «دانشجویان پیرو خط امام» و گروگان‌گیرها به سازمان سیا،  و دیگر اینکه طوفان شن نمی‌تواند نیروهای نظامی را «منفجر» کند!   خلاصه،   سناریوی هولیوودی کاخ سفید برای آگاهان زمینۀ خنده و شوخی فراوانی به همراه آورده بود!‌ 

 

ظاهراً عملیات صحرائی اصفهان نیز مانند عملیات طبس مورد حمله قرار گرفته،  هر چند هنوز معلوم نیست چه جناحی موشک حرام‌اش کرده.  ولی شبکه‌های خبرسازی ادعا می‌کنند، آمریکائی‌ها پس از نجات دومین خلبان هواپیمای ساقط شده،   هلیکوپترها و هواپیماهای نفربر را خودشان منفجر کرده و صحنه ـ  فرودگاه اصفهان ـ  را ترک فرموده‌اند!  حتماً پای پیاده از مرز ایران خارج شده‌اند!  به قول «مش قاسم» دروغ چرا؟  در محل انفجارات جسد نیروهای نظامی دیده نمی‌شود،  در نتیجه احدی از سرنوشت نظامیان آمریکائی و  فارسی‌زبانان همراه‌ و چمدان‌های دلار و به ویژه از عوامل‌شان در داخل حکومت سخنی به میان نمی‌آورد!   

 

در این میانه دو گمانه می‌توان ارائه داد.  نخست اینکه این گروه را رابط‌های سازمان سیا دست در دست پاسداران و نظامیان به محل‌های امن برده،  و جهت دریافت دستورالعمل‌های آتی در آب نمک خوابانده‌اند.   دیگر آنکه،  این عزیزان مهاجم را همان‌ها که هواپیمای‌شان را منفجر کرده‌اند دستگیر کرده و هم‌اکنون تحت بازجوئی قرار داده‌اند.   در اینصورت می‌باید در انتظار روضه و زوزۀ‌ شیعی‌ها برای یانکی‌های اسیر هم باشیم!     

 

باری مشخص است که این نیروها در ایران حضور دارند،  ولی از سرنوشت نظامی و تشکیلاتی‌شان به هیچ عنوان خبری در دست نیست،  و مطمئن باشیم کانال‌های آمریکائی و ملائی پای در این مبحث نخواهند گذارد!   با این وجود،  «شهادت جانگداز» فرماندۀ اطلاعات سپاه به صراحت نشان می‌دهد که سر دستۀ همکاران آمریکا در این برنامه به شدت «مجازات» شده.

 

در پایان اضافه کنیم که جهت ارائۀ تحلیل روشن‌تری از مسائل می‌باید منتظر موضع‌گیری‌های کاخ‌سفید،  ملایان و خصوصاً تحولات نظامی در منطقه باشیم.           

 

 

جنگ ورای پروپاگاند!

 

 

ارتش‌های اسرائیل و آمریکا همچنان به حملات‌شان بر علیه ملت ایران ادامه می‌دهند.  حکومت ملایان نیز بجای ارائۀ‌ گزارش جامع در مورد صدمات جانی،  مالی‌ و تشکیلاتی‌ای ‌ که ایرانیان طی این حملات متحمل می‌شوند،  به تکرار آیات قرآن و حدیث و روایت اکتفا  کرده.  پر واضح است که در این شرایط،   دست دولت‌های مهاجم در تبلیغات جنگ و فراهم آوردن خوراک مناسب برای افکارعمومی جهان کاملاً باز باشد. 

 

آمریکا و اسرائیل در اظهارات رسمی‌شان بارها کشور ایران،  ملت ایران و خصوصاً دولت ملایان را در کفن پیچیده و به خاک سپرده‌اند،   ولی علیرغم مصاحبه‌های مکرر و تأکیدات ترامپ  در مورد «نابودی ایران»،   هنوز موشک‌های نقطه زنِ ظاهراً ایرانی،   مراکز فرهنگی،  تجمعات نظامی،  و موسسات تحقیقاتی «دشمن» را هر روز دقیق‌تر و موثرتر مورد تهاجم قرار می‌دهند!  

 

تحلیل‌گران می‌‌پرسند،  قضیه از چه قرار است؟  اگر دولت در تهران بر اساس ادعای واشنگتن «مرده»،   پس این موشک‌ها از کجا می‌آید و اگر دولت هنوز زنده است،  چرا سروصدائی از این دولت شنیده نمی‌شود؟   در مطلب امروز سعی خواهیم داشت تا در حد امکان نیم‌نگاهی به ابعاد این جنگ،  ورای تبلیغات جهانی داشته باشیم.  پس در گام نخست ببینیم آمریکا و اسرائیل واقعاً در پی چه اهدافی می‌توانند باشند. 

 

همانطور که بارها عنوان کرده‌ایم،  حکومت ملایان آشی است که آمریکائی‌ها در دهۀ 1980 میلادی برای ملت ایران روی بار گذاردند.   در نتیجه،  پر واضح است که عوامل و جریانات متعددی در ساختار دولت اسلامی ایران بتوان یافت که مستقیماً در ارتباط با چارچوب مطالبات واشنگتن‌ عمل می‌کنند.  به عبارت ساده‌تر،   تعداد کثیری از سرداران،   ملایان،  بسیجی‌ها و حتی مخالفان «دربار» ولایت‌فقیه،  چه در خارج و چه در داخل،   از جمله همین سیاهی‌لشکرهای واشنگتن‌ هستند.  و اگر بسیاری از این ملایان،   جوجه‌ملایان و صیغه‌های حکومتی ‌توانسته‌اند در یک حرکت آنی خیمۀ تهران را با واشنگتن طاق بزنند،   و به آنچه «اپوزیسیون» رسمی ـ  بخوانید باند دست‌ساز واشنگتن ـ  نام گرفته  ملحق ‌شوند،  دقیقاً به دلیل همین رابطۀ اندام‌وار میان حاکمیت ملایان و دستگاه پهلوی‌هاست.   خلاصۀ کلام اینان بین خودشان «خودی» به شمار می‌روند؛   با هم کنار می‌آیند؛  با هم بر سر یک سفرۀ واحد نشسته‌اند،  هر چند هر گروه در بوق مخصوص خودش می‌دمد. 

 

برنامۀ دولت آمریکا در ایران از دیرباز ـ  خصوصاً پس از هنگامۀ اصلاح‌طلبی تا به امروز ـ  کاملاً روشن بوده،  جایگزین کردن کارت‌های صاحب قدرت در حکومت اسلامی،   و جابجائی‌شان در مسیر بهینه کردن منافع و پاسخ مناسب به مطالبات نوین آمریکا در منطقه.  این برنامه نخست در قالب «انتخابات» به راه افتاد؛  با درگیری‌های خیابانی ادامه یافت؛  به تظاهرات گسترده بر علیه حکومت کشید؛  و ... و نهایتاً امروز ارتش آمریکا را به جنگ با ملت ایران کشانده.   به عبارت ساده‌تر،  آنچه امروز در جریان است،  جز ادامۀ بحران اصلاح‌طلبی و مطالبات معوقۀ آمریکا در ایران نیست.

 

طی اینمدت مدید،  در هر گام،   سیاست‌های مخالف آمریکا در منطقه ـ   چین،  روسیه و ... ـ  زیر پای مهره‌های وابسته به واشنگتن را در تهران کشیدند؛  چوب هم لای‌ چرخ برنامه‌های آمریکا گذاردند.   پر واضح است که امروز نیز علیرغم تغییرات با اهمیت اخیر در منطقۀ خاورمیانه،   و جنگ خانمان‌سوزی‌ای که به راه اوفتاده،   «در» همچنان بر همین پاشنه بچرخد.   به عبارت ساده‌تر،  تمامی ترورهائی که پس از کودتای 22 بهمن 57 در ایران صورت گرفت،   بازتابی است مستقیم از همین فعل‌وانفعالات.   به استنباط ما،   امروز همین تحولات است که به دلیل اهمیت روزافزون‌شان صورت جنگ و برخورد نظامی به خود گرفته.   

 

ولی عدم موفقیت آمریکا،  در پیش‌انداختن مهره‌های مورد نظرش طی تلاش‌های پیشین،     نهایتاً واشنگتن را به این صرافت انداخت تا از طریق عوامل درونی‌اش در هیئت‌حاکمۀ اسلامی،  و با کارگیری تمامی ابزارهای موجود ـ  درگیری‌های خیابانی برای حجاب،  سرکوب بی‌پایه و اساس مردم ایران در میعادهای مختلف،  هیاهو بر سر دارو،  دلار،  بنزین،  حقوق بازنشستگی،  اعتصابات و ... ـ  دست به سنگین‌تر کردن وزنۀ باندهائی  بزند که سازمان سیا در خارج از مرزها تشکیل داده.   و امروز شاهدیم که همین باندها که قسمت اعظم‌شان ـ  خصوصاً در کنار رضا پهلوی ـ  از همکاران سابق حکومت اسلامی به شمار می‌روند تبدیل شده‌اند به حامیان حملۀ نظامی آمریکا به کشور ایران. 

 

روند ادامۀ جنگ در منطقه ـ  چه در ایران و چه در لبنان ـ   به صراحت نشاندهندۀ چند مسئلۀ اساسی است.   میزان مقاومت جریانات مخالف آمریکا و اسرائیل بسیار بالاست؛   دقت ضربات نظامی و حملات موشکی روز به روز افزایش می‌یابد؛   عکس‌العمل آمریکا و اسرائیل بجای ارائۀ‌ راهکارهای سیاسی صرفاً بر حملات نظامی و بمباران متکی شده،  و این خود نشانی است از نبود چشم‌انداز روشن نزد ارتش و دولت کشورهای مهاجم.     

 

طبق آخرین داده‌ها این احتمال وجود دارد که ایالات‌متحد سریعاً از صحنۀ جنگ خارج شود.  بله،  نبود برنامۀ سیاسی در دنبالۀ حملات نظامی؛  فشارهای سیاسی در داخل آمریکا؛  عدم حمایت توده‌های ایرانی از مهاجمان؛  و ... کار را به جائی کشانده که دونالد ترامپ اعلام می‌دارد،  «آن‌ها که نفت می‌خواهند،  زحمت کشیده،  خودشان به تنگۀ هرمز بروند!»  واقعیت اینجاست که آمریکا نیازی به نفت خلیج‌فارس ندارد،  خصوصاً پس از «پیروزی» در ونزوئلا،   و اگر قرار باشد مقابله با ایران به اوج‌گیری هر چه بیشتر بهای نفت خام بیانجامد،  برای ترامپ دردسرساز خواهد شد!   

 

با این وجود،  علیرغم عقب‌نشینی علنی دونالد ترامپ،  بررسی پیروزی یا شکست ایران در این نبرد می‌باید بر پایۀ استدلال‌هائی چندگانه مورد بررسی قرار گیرد.  و در گام نخست از شکست‌ها می‌گوئیم!  

 

ملت ایران طی اینمدت متحمل ضرر و زیان فراوانی شده،   ورای ابعاد هولناک تلفاتِ جبران ناپذیر انسانی و فروپاشی خانواده‌ها،   لازم به یادآوری است که ده‌ها مرکز صنعتی،  تحقیقی،  دانشگاهی،  نظامی،  اداری،  و ...  با بمباران‌های آمریکائی به ویرانه تبدیل شده‌اند،   و جهت بازسازی‌شان دهه‌ها تلاش و سعی و کوشش و هزینه لازم است.   از سوی دیگر،  تمامی نیروی هوائی،  دریائی و قسمت عمده‌ای از تأسیسات هسته‌ای کشور عملاً از میان رفته،   و این داده‌ها،  دست‌دردست بحران انسانی‌ای که این تهاجم وحشیانه به بار آورده،  می‌تواند زمینه‌ساز اغتشاشات گستردۀ اجتماعی،  سیاسی و حتی نظامی شود.  بحران‌هائی که عصای دست اوباش،  زورگویان،  وابستگان به محافل سرکوبگر و ... شده،  مسلماً برای هیچ ایرانی‌ای منفعتی به همراه نخواهد آورد.   این پرسش مطرح است که اگر امروز در این شرایط،  ترامپ از منطقه عقب‌نشینی کند تکلیف ملت،  دولت،  نیروهای انتظامی،  شبکۀ تولید و توزیع مایحتاج عمومی،  و ... چه خواهد شد؟  پرسشی است که متأسفانه آنقدرها پاسخ مشخص نخواهد داشت.                    

 

ولی از سوی دیگر،  شاهد فروپاشی هستۀ مرکزی وابسته به آمریکا در رأس هیئت‌حاکمۀ ملائی نیز هستیم.   به صراحت بگوئیم،   طی تصفیه‌های درونی که تحت پوشش «حملات سرنوشت‌ساز اسرائیل» به خورد ملت داده شد،  گروه کثیری از وابستگان به سیاست‌های غرب در ایران از میان رفته‌اند؛  این خود دستاورد مهمی است.  چرا که شاهد بوده‌ایم طی نیم‌قرن اخیر،   اینان با چه ترفندهائی تلاش داشته‌اند تا رابطی باشند میان سازمان سیا،  باندهای فاشیست وابسته به پهلوی در خارج و داخل،  و خصوصاً سازمان‌های نظامی و انتظامی درون مرز.   اینک باید دید در غیبت اینان از صحنۀ سیاست کشور چه گروه‌هائی خواهند توانست پای به دایرۀ قدرت بگذارند؛  چه تصمیماتی گرفته خواهد شد؛  چه اهدافی مطرح می‌شود،  و اینکه گروه‌های جدید چگونه خواهند توانست از بن‌بستی که «انقلاب اسلامی» نامیده می‌شود،  و همانگونه که شاهدیم کشور را به بلاتکلیفی دچار کرده،  پای بیرون بگذارند.

 

اگر فرض را بر این بگذاریم که دونالد ترامپ از صحنۀ جنگ و درگیری در خلیج‌فارس بزودی خارج خواهد شد،  چند گزینۀ اساسی را می‌توان به عنوان داده‌های ممکن ارائه داد.  در گزینۀ نخست،  دولت ملایان را می‌بینیم که با تکریم و تشکر از ترامپ،  چشم بر ضرر و زیان‌هائی که ارتش آمریکا بر ملت ایران روا داشته می‌بندد،   و پای در همان مسیر پیش از جنگ می‌گذارد؛   سرکوب اجتماعی و سیاسی و فرهنگی،   دین‌فروشی،  سانسور و ... و خصوصاً‌ چپاول ملت از طریق محفل‌بازی!   در چنین چشم‌اندازی به دلیل معضلاتی که جنگ بر جامعه تحمیل کرده،  مشکل بتوان عمری طولانی برای این حکومت متصور شد.   تحرکات مخالف با سرعت تمام بر موجودیت این حکومت نقطۀ پایان خواهد گذارد.

 

ولی اگر حکومت،   متنبه از تجربیات گذشته‌اش،‌  مسیر حرکت را تغییر داده،  ملاسالاری،  دزدپروری،  دین‌پناهی،  لات‌ستائی و ... را به کناری زده،  بر آنچه آمریکا در ایران انجام داده چشم نبندد و خواستار جبران مالی حملات نظامی بر علیه کشور شود،  می‌باید جهت حفظ موجودیت‌اش با سیاست‌های آمریکا در منطقۀ خاورمیانه نیز با جدیت برخورد کند.   به عبارت ساده‌تر،  تمامی مراکز نظامی و امنیتی آمریکائی‌ها می‌باید در منطقه تعطیل شود؛   شرکت‌های وابسته به آمریکا تحت رصد امنیتی قرار گیرند و از دخالت‌شان در امور منطقه جلوگیری به عمل آید؛   موضع‌گیری دولت‌های منطقۀ خلیج‌فارس و حتی اردن،  سوریه و لبنان در چارچوب واحدی در منطقه معین شود،  و ...  به عبارت ساده‌تر سایۀ منحوس «تحریم، جنگ، تهدید» از سر ایرانیان به کناری رود.   در اینصورت است که خروج آمریکا از منطقه نه فقط عملی خواهد بود،  که بازگشتی نیز در چشم‌انداز آینده برای واشنگتن نمی‌توان پیش‌بینی کرد. 

 

آیندۀ نزدیک نشان خواهد داد که چه محافلی در درون حکومت خواهان خروج واقعی آمریکا از منطقه هستند،  و در این مسیر با اتخاذ سیاست‌های داهیانه خواهند توانست از حمایت قدرت‌های بزرگ منطقه‌ای نیز بهرهمند شوند.   یا اینکه کدامین‌شان به صورت زیرجلکی همچنان به لقمه گرفتن برای واشنگتن،  همراهی‌ با آنچه «افکار عمومی آمریکائیان» می‌خوانند،  و جاده‌صاف‌کنی در راه سیاست‌های «سلطنتی» ادامه خواهند داد،  به این امید که باز هم تهدید نظامی جدیدی در منطقه آغاز شود.    

 

 

 

         

 

 

         

 

     

نوروز در جنگ!

 

 

نوروز امسال را ایرانیان در دامان جنگ،  خون و بمباران می‌گذرانند.  در کنار شکوفه‌های به خون نشستۀ گیلاس،  آنجا که بانگ شادی‌آفرین سورنای نوروزی در نعرۀ پرندگان آهنین سرکوبگران گم شده.   چگونه می‌توان نوروز جمشیدی را به فرزندان این سرزمین شادباش گفت،   که شادی در دل‌ها نیست،   و سوگ از دست شدگان بر دل‌هائی سنگین شده که نه جنگ‌سازان را می‌خواهند و نه جنگ‌بازان را؟  

 

در تاریخ پرتلاطم ایران کم نبوده‌اند افشین‌های خائن و خودفروخته،   ولی پیروزی از آن اینان نبوده و نیست؛  خرم‌دینان‌اند که پرچم ظفرمند این سرزمین را از سیلاب حوادث تاریخ گذرانده و به دست ما سپرده‌اند.   آنان که افشین‌وار سر در خدمت متجاوز بیگانه گذارده، سرسپردگی و ضدیت با ایران را مخالفت با جمهوری اسلامی می‌نامند،  فراموش نکنند منطق تاریخ این سرزمین و سرانجام ایران‌ستیزان را.

 

امروز هرچند نوروزمان رنگ شادی ندارد،  مسلم بدانیم که پیروز خواهد بود.  و چنین است حکم تاریخ این سرزمین.   

 

            

 

 

 

 

      

ترامپ، تله، توهم!

 

 

از آغاز جنگ استعماری در ایران بیش از دو هفته می‌گذرد و برخلاف خوش‌خیالی‌های اولیۀ واشنگتن و تل‌آویو،  به هیچ عنوان چشم‌انداز مشخصی برای پایان آن نمی‌توان دید.  در تبلیغات رسانه‌ای،   ارتش‌های ایالات‌متحد و اسرائیل به نابودی  اهداف نظامی و امنیتی حکومت ملایان مشغول‌اند،  هر چند شواهد به صراحت نشان می‌دهد که بمباران‌های کور، بیش از شاهرگ‌های رژیم،  ‌کودکان،  خانواده‌ها و مناطق غیرنظامی را تخریب کرده و به خاک‌وخون کشیده.   از سوی دیگر،   در برابر جنایات جنگی و تخریب شاهرگ‌ها و زیرساخت‌های کشورمان که متعلق به تمامی ایرانیان است،  شاهد سکوت سنگین در پایتخت‌های قدرت‌های بزرگ منطقه‌ای نیز هستیم. 

 

موضع‌گیری اینان در عمل به هیچ عنوان علنی نشده.   سخنگویان‌شان صرفاً به محکوم کردن جنگ،   تشویق طرفین درگیر به مذاکرات،   و حمایت‌های «افلاطونی» از صلح و آرامش و روابط حسنه بسنده کرده‌اند.  از این گذشته در داخل کشور،  و در قلب حاکمیت ملایان،   شرایط ایجاد شده به دلیل حملات نظامی،  نبرد پنهان راست‌گرایان متمایل به واشنگتن با چپ‌گرایانی که به قول خودشان چرخش به شرق را پیشنهاد می‌کنند،   پای به مراحل حساس گذارده.   و در این میانه ملت ایران،  زنان، کودکان و خانواده‌های‌اند که می‌باید تاوان سنگین تمامی این ایده‌های پوچ و واقعیات تکاندهنده را بر دوش کشند.  در مطلب امروز سعی خواهیم داشت تا از ایده‌های پنهان در قفای این جنگ استعماری،  ابزارهای سیاسی و نظامی‌‌ای که هر جبهه قصد بهره‌برداری از آنان را دارد،   و خصوصاً‌ چشم‌انداز آیندۀ ایران سخن به میان آوریم.  پس در گام نخست بپردازیم به ایده‌ها و توهمات. 

 

ایدۀ اصلی و اساسی برای باند دونالد ترامپ در این جنگ کاملاً روشن است؛  کسب یک پیروزی سریع،  سرازیر کردن صدها میلیارد دلار بودجۀ دولت به حلقوم صاحبان صنایع نظامی،  کسب حمایت اینان و در نتیجه حفظ اکثریت پارلمانی در انتخابات میاندوره‌ای،‌  و نهایت امر جلب حمایت اساسی و پایه‌ای محافل یهودی ساکن آمریکا!   البته کنترل کامل واشنگتن بر منابع نفتی خاورمیانه و به دور نگاه داشتن روسیه،  هند و چین از این منابع قالبی است که تمامی اهداف مطرح شده در بالا را در آن جای داده‌اند.   ولی می‌باید اذعان داشت که شرایط منطقه به صراحت نشان می‌دهد،   ایده‌های اصلی ترامپ آنقدرها با واقعیات ارتباطی ندارد.   نخست فراموش نکنیم که همین دونالد ترامپ دست‌دردست همین نتانیاهو،  طی ماه‌های متمادی جنگ در نوار غزه و جنوب لبنان نتوانسته‌اند گروه‌های مسلح حماس و حزب‌الله را خلع‌سلاح کرده،  یا از میان بردارند.   پس این سئوال منطقی مطرح می‌شود،  که اگر اینان پس از ماه‌ها درگیری نظامی قادر به پیروزی بر حماس و حزب‌الله نبوده‌اند،   با چه منطقی پای به جنگ با کشور ایران گذارده‌،   و چه نوع پیروزی‌ای می‌توانند انتظار داشته باشند؟    

 

از سوی دیگر،  در این جنگ ایدۀ اصلی در خیمۀ نتانیاهو نیز روشن است؛  پروژۀ بی‌بی‌گوزکی اسرائیل بزرگ از فرات تا نیل!  بله،  فراموش نکنیم که جناح متوهمان راست‌گرا و افراطیون مذهبی اسرائیل،   هدفی جز این دنبال نکرده و نمی‌کند،  و به امید برداشتن گامی هر چند کوچک به سوی این «ایده‌آل» گنُگ،  هر زمان که دولت آمریکا در منطقۀ خاورمیانه بساط جنگ و درگیری و خونریزی به راه بیاندازد،  دولت تل‌آویو نیز،  کشور اسرائیل و خصوصاً غیرنظامیان‌اش را در برابر لولۀ توپ ارتش آمریکا خواهد نشاند. 

 

حال نگاهی به ایده‌های اصلی از سوی قدرت‌های بزرگ منطقه‌ای بیاندازیم.  چشمان دولت روسیه در این بحران به شاهرگ «شمال ـ جنوب» خیره مانده.   همانطور که شاهد بودیم،  طی سالیان دراز،  جناح متمایل به روابط گرم‌ونرم با آمریکا در قلب حکومت ملایان،  تمامی تلاش‌اش را به خرج داد تا در راه احداث شاهرگ‌های ارتباطی ـ   بزرگ‌راه و خطوط راه‌آهن ـ  میان روسیه و خلیج‌فارس سنگ‌اندازی کند.  کار بجائی کشید که جهت جلوگیری از این پروژه‌ها،   دست به ترور رئیسی،  رئیس‌جمهور پیشین ملایان نیز زدند.  از سوی دیگر،  چین جنگ فعلی را در چارچوب نیازهای ژئوپولیتیک و انرژتیک ویژۀ خود بررسی می‌کند،  و به عنوان قدرت اقتصادی،  نظامی و مالی روبه‌رشد قصد دارد در میانۀ این درگیری نظامی جائی برای پکن به عنوان قدرت تعیین‌کنندۀ منطقه‌ای بجوید.  به این ترتیب،  ایدۀ اصلی  پکن کاهش وابستگی‌ به نفت روسیه،‌  تأمین زیرساخت‌های سیاسی در منطقۀ خاورمیانه،  و احتمالاً حضور دائمی نظامی و امنیتی در خلیج‌فارس خواهد بود. 

 

ولی ایده‌هائی نیز در میانۀ این جنگ در درون حکومت ملایان به چشم می‌خورد.  پس از فروپاشی اتحادشوروی که به نابودی راه‌بندهای امنیتی در منطقه منجر شد،   «خطر» جدیدی برای رژیم‌های وابسته به غرب در خاورمیانه پای به میدان گذارد.    آنچه سابقاً «نفوذ مخرب کمونیست‌ها» می‌خواندند،  و به صور مختلف ـ  سرکوب جریانات چپ،  سانسور نشریات،  قتل‌عام اقلیت‌ها،  بهرهمندی از حمایت‌های امنیتی غرب و ... ـ  به مورد اجراء می‌گذاردند،   با حضور مستقیم کرملین در ساختارهای دولتی،  اقتصادی،  مالی و ... جایگزین شده بود.  رژیم‌های وابسته به غرب جهت مبارزه با این نوع «حضور» به هیچ عنوان آمادگی نداشتند.  ایالات‌متحد نیز به نوبۀ خود حاضر نبود برای پیشگیری از این «حضور»،  دست به سرمایه‌گزاری لازم در اینکشورها بزند.   به همین دلیل نیز برخلاف منطق استراتژیکی که برای واشنگتن معنائی جز خروج از اسلامگرائی نداشت،  پس از فروپاشی اتحاد شوروی،  آمریکا خود تبدیل شد به مُبلغ اصلی اسلامگرائی؛   بدون سرمایه‌گزاری و قبول مسئولیت.   واشنگتن با قرار دادن توده‌های مسلمان در برابر کرملین قصد داشت به اهداف منطقه‌ای خود دست یابد.   امروز مرده‌ریگ همین سیاست نابسامان است که در رأس سیاست ملایان جا خوش کرده.  در خروجی جنگ فعلی،  گروه‌های خواستار روابط گرم‌ونرم با واشنگتن دل به گسترش روابط با آمریکا داده‌اند،  و گروه‌های متمایل به شرق بر این استدلال تکیه کرده‌اند که زمینۀ چرخش به سوی شرق بیش‌ازپیش فراهم آمده!                

    

حال که در حد امکان،  و تا حدودی ایدۀ طرف‌های درگیر مشخص شده،  چه بهتر که نیم‌نگاهی بیاندازیم به ابزار لازم و موجود جهت عملی کردن همین ایده‌ها،  در هر جبهه!  در خیمۀ‌ دونالد ترامپ هیچ ابهامی در مورد ابزار کذا وجود ندارد؛  حملۀ نظامی،  تخریب،  ایجاد وحشت،  قتل‌عام غیرنظامیان،  تحریک اقلیت‌ها قومی به جنگ با «فارس‌ها» و  ...   بله،  روی کاغذ واشنگتن به این نتیجه رسیده که با تکیه بر این نوع عملیات به حامیان روابط گرم‌ونرم با واشنگتن در ایران و گروه‌های ایرانی‌نمای وابسته به سازمان سیا در خارج مرزها میدان خواهد داد تا پای به جنگ با رژیم ملائی بگذارند!   نتیجۀ این عملیات حداقل روی کاغذ از نظر واشنگتن روشن است؛  پیروزی آمریکا در منطقه! 

 

ولی اگر عملیات نظامی و بمباران ملت ایران با دقت فراوان دنبال شده،   تا آنجا که مربوط به پیش‌فرض‌های عملیاتی در داخل کشور می‌شود تیر دونالد ترامپ کاملاً به سنگ خورده.  نه ملت ایران برای حمایت از بمباران زیرساخت‌های کشور به خیابان‌ها آمده و پرچم آمریکا به آسمان برده‌،  و نه گروه‌های ایرانی‌نمائی که سال‌ها سازمان سیا آن‌ها را در آب‌نمک خوابانده محبوبیت بیشتری در داخل و خارج کسب کرده‌اند.  کاملاً بر عکس،  به دلیل وحشت از شرایط نامعلوم و خطرآفرین،  صفوف ایرانیان پیرامون حمایت از حکومت فشرده‌تر هم شده است.   از سوی دیگر،   طبیعی است که چکمه‌های نظامیگری گروه‌های خارج از کشور،  حامیان حملۀ نظامی به ایران هر روز کوچک‌وکوچک‌تر ‌شود.   تا جائی که از وحشت فروپاشی مشروعیت سیاسی‌شان،   برخی از آنان وادار به اعتراض به این جنگ شده،  خط‌شان را عوض کرده،  و سر از سوی دیگر درآورند.        

 

ولی اشتباه نکنیم،  جناح سیاسی‌ای که در ایالات‌متحد حامی دونالد ترامپ در این ماجراجوئی ضدبشری است از این بیدها نیست که به این بادها بلرزد!  جنگ برای اینان هر چه طولانی‌تر  و پرخرج‌تر،  محبوب‌تر!   بودجۀ دولت را به درون صنایع نظامی تزریق می‌کنند؛  نمایندگان و سناتورهای ایالات را از طریق همین سرمایه‌ها و مشاغل ایجاد شده و مالیات‌های محلی با رأی عوام به مجلس می‌فرستند،  و به این ترتیب جنگی که قرار بود چند روزه تمام شود،  می‌تواند همچون کره،  ویتنام،  افغانستان و عراق،  سال‌های دراز به طول انجامد!  ارسال نیروی زمینی،  اشغال برخی مناطق ایران،  جنگ‌های داخلی و تجزیۀ کشور و ... همه می‌تواند زمینۀ پول‌سازی برای صنایع نظامی آمریکا باشد!‌  در نتیجه،  ترامپ صد کفن هم بپوساند،  در اتوماتیسم این جنگ هیچ تغییری ایجاد نخواهد شد.  به عبارت ساده‌تر،  ترامپ اینک در پروژه‌ای گرفتار آمده که هیئت‌حاکمۀ آمریکا و شرایط اقتصادی کشور در برابرش قرار داده‌اند.  کسی که بتواند در برابر این جنگ و ابعاد ضدبشری‌اش قدعلم کند،  برنامه‌های مشعشعانۀ باند ترامپ،  هگ‌ست و «ماگا» و ...  نیست،   قدرت‌های دیگر جهانی‌اند.            

 

در این مرحله،  بررسی ابزار اسرائیل جهت عملی کردن ایده‌های‌اش آنقدرها جالب توجه نخواهد بود،   چرا که اینکشور قدرت کافی برای چنین عملیاتی ندارد.   تل‌آیو به عنوان قارچی بر پیکر ارتش آمریکا به اینسوی و آنسوی می‌دود.  اگر جنگ ادامه یابد،  اسرائیل نیز دنباله‌روی خواهد کرد،  و اگر هر لحظه ترامپ و محافل حامی جنگ به دلائل مختلف ـ  شکست در افکار عمومی و از دست رفتن اکثریت پارلمانی،  وحشت از عکس‌العمل قدرت‌های تعیین‌کنندۀ‌ دیگر،  و ... ـ  پای از میدان جنگ بیرون گذارند،  بادبادک جنگاورانۀ اسرائیل در آسمان منطقه «غیب» شده، ‌ تل‌آویو به میدان گیس‌کشی با فلسطینی‌ها بازخواهد گشت.        

 

در نتیجه،  چه بهتر که در این مرحله نیم‌نگاهی به ابزار موجود در خیمۀ قدرت‌های بزرگ منطقه‌ای بیاندازیم.  در گام نخست همانطور که بالاتر نیز گفتیم،   قدرت‌های کذا آنقدرها اصراری به موضع‌گیری مستقیم ندارند؛   ترجیح می‌دهند دولت ملایان با تکیه بر ابزار نظامی و تشکیلاتی‌ای که در اختیار دارد،  و یا اینان در هر مرحله از جنگ در اختیارش قرار خواهند داد،   زیرساخت‌های نظامی آمریکا را هر چه بیشتر در منطقه نابود کند،  و یا حداقل قدرت آتش‌‌شان را کاهش دهد.  به این ترتیب،  برای غربی‌ها مشکلی اساسی به وجود می‌آید؛   حمایت از سرمایه‌گزاری‌های‌شان در منطقه که به هزاران میلیارد دلار بالغ می‌شود و با تکیه بر قدرت‌آتش همین زیرساخت‌ها مورد حمایت قرار می‌گیرد،  در بن بست قرار خواهد گرفت.  و از آنجا که درآمد مالی و بهبود شرایط اقتصادی برای دولت‌های غرب ـ  خصوصاً آمریکا ـ  اساسی‌ترین اصل در روند مسائل سیاسی به شمار می‌رود و ایدئولوژی،  حقوق‌بشر،  دمکراسی و ...  بیشتر دکوراسیون‌های صحنه‌اند،  ادامۀ جنگ برای محافل حامی دونالد ترامپ مشکل‌آفرین خواهد شد.  

 

دقیقاً به همین دلیل است که برخی محافل آمریکائی و اروپائی پای پیش گذارده،  مرتباً خواستار آتش‌بس و مذاکرات‌اند!   و دولت ملایان نیز رسماً‌ به دفعات اعلام داشته که مذاکره‌ای در کار نخواهد بود،   آتش‌بس غیرممکن است،  و فقط پیمان صلح تحت حمایت سازمان‌های بین‌المللی می‌تواند مورد بررسی قرار گیرد.   به عبارت دیگر،  آمریکا می‌باید قبول کند که در ماجراجوئی‌اش شکست خورده،  غرامت بپردازد،  و احتمالاً از منطقه به طور کلی خارج شود.  ابزار قدرت‌های بزرگ منطقه‌ای بر این اصل استوار شده که در صورت ادامۀ وضعیت فعلی ـ  بمباران‌های وحشیانۀ آمریکا و موشک‌اندازی‌ ملایان ـ  شکل‌گیری امواج وطن‌پرستانه در میان ایرانیان کاملاً منطقی خواهد بود.  امواجی که از سَبقۀ تاریخی و زمینۀ سنتی شکوهمندی برخوردار است،  و به هیچ عنوان از رصد تحلیل‌گران سیاسی و استراتژها بیرون نبوده و نیست. 

 

به عبارت ساده‌تر،   قدرت‌های بزرگ منطقه‌ای نیز همچون آمریکا و اسرائیل روی عکس‌العمل ایرانیان سرمایه‌گزاری کرده‌اند.   اگر امواج وطن‌پرستانۀ ایرانیان در چارچوب پروژۀ قدرت‌های منطقه‌ای متحول شود،   به صراحت بگوئیم،  نه فقط شانسی برای پیروزی پروژۀ آمریکا وجود ندارد،  که موجودیت پادگان‌ها،  تأسیسات،  شرکت‌ها و حتی مجموعه‌های اطلاعاتی و سفارتخانه‌های غرب نیز در منطقه به شدت مورد تهدید قرار خواهد گرفت.  و از سوی دیگر،  همگامی‌ قابل پیش‌بینی ملت‌های منطقه  ـ  عراق،  سوریه،  لبنان،  و ... ـ  با این امواج روابط منطقه‌ای را به طور کلی دگرگون می‌کند.   سیطرۀ غرب بر نفت خاورمیانه به این ترتیب به نقطۀ پایانی خواهد رسید،  چرا که امواج کذا می‌تواند به قدرت‌یابی طیف متمایل به شرق در درون حکومت ملایان و دیگر حکومت‌های منطقه انجامیده،  کار آمریکا را به طور کلی در آسیای جنوبی به نقطۀ پایانی بکشاند.   البته همانطور که بالاتر نیز گفتیم،  در مرحلۀ فعلی هدف بررسی ابزارهائی است که قدرت‌های منطقه‌ای روی آن سرمایه‌گزاری کرده‌اند؛  اجرای این پروژه‌ها در عمل،  مسئلۀ دیگری خواهد بود.         

 

شرایط فعلی در کشور ایران از دو شِق مشخص برخوردار است،   ادامۀ جنگ و یا عقب‌نشینی یکی از طرف‌های درگیر.  در صورت ادامۀ جنگ،  شق‌های مختلفی از قبیل جنگ داخلی،  ورود ارتش‌های متحد آمریکا به جنگ،‌  درگیری دولت مرکزی با اقلیت‌های قومی،  تجزیۀ کشور،  و ... تماماً روی میز طراحی آمریکائی‌ها قرار گرفته.   مسئله اینجاست که کدام گزینه از نظر واشنگتن بیشتر مورد تأئید قرار خواهد گرفت،  و اینکه ساختار نظامی و سیاسی حکومت اسلامی تا کجا قادر است از منافع خود به عنوان قدرت مرکزی دفاع کند.   شواهد نشان می‌دهد که اگر حمایت قدرت‌های منطقه‌ای در حدی باشد که دستگاه حکومت مرکزی بتواند در برابر این پروژه‌ها مقاومت چشم‌گیری صورت دهد،  شکست آمریکا قطعی خواهد بود.  در این شرایط،  منطقاً اگر جنگ ادامه یابد،  علیرغم تمایلات کنگرۀ آمریکا به فروش و تولید هر چه بیشتر تسلیحات،   واشنگتن به دلیل فروپاشی ساختارهای مالی،‌  اقتصادی و تشکیلاتی در منطقه،  با مشکلات فراوانی روبرو می‌شود،   و پیروزی سیاسی و نظامی از افق  ناپدید خواهد شد.  در نتیجه،  پرواضح است که جناح متمایل به غرب در حکومت ملایان منزوی شده و به طور کلی از صحنه خارج شود.   

 

اگر آمریکا و یا دولت اسلامی هر کدام در این میانه دست به عقب‌نشینی بزنند،  پر واضح است که جناح متمایل به غرب در ایران قدرت را به دست گیرد،‌  چرا که حمایت قدرت‌های منطقه‌ای به دلائلی یا غیرممکن شده،  و یا ناکافی است.  این عقب‌نشینی به این معنا خواهد بود که یا ارتش آمریکا در دم قدرت اجرائی را در دست می‌گیرد،  یا اینکه همچون نمونۀ عراق پس از چند سال دست به حمله‌ای وحشیانه‌تر جهت تغییر حکومت خواهد زد.  نتیجتاً  در صورت آتش‌بس و عقب‌نشینی،   تغییر حکومت اسلامی به سود آمریکا در چشم‌انداز سیاسی قابل رویت است؛   قدرت‌‌های منطقه‌ای شکست می‌خورند و آمریکا نه فقط سیطره‌اش را تأمین می‌نماید که مسلماً‌ آن را مستحکم‌تر نیز خواهد کرد.

 

با این وجود،  خروجی این جنگ هر چه باشد،  نقطۀ پایانی است بر پدیدۀ «انقلاب اسلامی» که نوعی «فولکلور» فروهشتۀ شیعی با خود به همراه آورده بود.   چه امواج‌ وطن‌پرستانۀ ملت ایران منطقه را منقلب ساخته،  سیطرۀ آمریکا را در خاورمیانه به پایان برساند،  و چه عوامل وابسته به غرب بتوانند در تحولات داخلی ایران دست‌بالا را داشته قدرت را قبضه نمایند،  تا آنجا که به سرنوشت «انقلاب اسلامی» مربوط می‌شود هیچ تفاوتی ندارد.   پدیدۀ «انقلاب اسلامی» در صور سنتی‌اش به پایان خط رسیده،   و این مرحله،   نقطۀ پایانی است بر موجودیت‌اش.  اگر مصائبی که ملت ایران از 22 بهمن 57 تا به هم‌امروز متحمل شده‌‌اند با خروج از فولکور «انقلاب اسلامی» به پایان خود می‌رسد،   فراموش نکنیم که فصل نوینی گشوده خواهد شد،   و تلاش می‌باید در مسیری باشد که فصل نوین شامل تبعاتی انسانی‌تر از فصول گذشته شود.