هلو و استراتژی!

 

 

پس از اعلام آتش‌بس و آغاز مذاکرات ملایان با دولت ترامپ،  شاهد نقش‌آفرینی دولت پاکستان نیز هستیم.   اینکشور به عنوان نخستین میزبان مذاکراتِ دولت‌های ملایان و ترامپ پای به میدان گذارده،   هر چند در اینکه بتواند در عمل نقش سازنده‌ای در میانۀ این جنگ ایفا کند جای تردید وجود دارد.   با اینهمه،  ورود پاکستان به عنوان میانجی در این میدان،  نه صرفاً در ارتباط با جنگ اخیر،  که از نقطه نظر روند جریانات سیاسی و استراتژیک منطقه‌ از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.   در مطلب امروز سعی خواهیم کرد،   ابعاد روابط مختلف در روند ژئوپولیتیک اخیر را تا حد امکان بشکافیم،  پس نخست بپردازیم به وضعیت کشور «پاک‌ها!»

 

یادآور شویم پاکستان کشوری است «دست‌ساز»،  فاقد تاریخ،  زبان و سَبقۀ منطقه‌ای!   اینکشور از طریق اعمال نفوذ عوامل و جاسوسان انگلستان،  جهت تضعیف مواضع استقلال‌طلبان هند،   تقریباً همزمان با تولد دولت اسرائیل،   به عنوان کشوری «مسلمان» از شبه‌قارۀ هند جدا شد و چشم به جهان گشود.  به دلیل چنین زیرساخت سیاسی‌ای،   پاکستان طی دوران موجودیت‌اش همواره عامل ایجاد بحران و تنش در راه حمایت از سیاست‌های آمریکا در منطقۀ جنوب آسیا بوده.   از سوی دیگر،  ‌ برخورداری صوری اسلام‌آباد از «بمب اتم» به ایندولت مواضع «محترمانه‌ای» نیز ارائه داده.   «بُمبی» که سال‌ها پس از تلاش‌های علی بوتو،  و در سایۀ حمایت‌های مقطعی پکن نصیب اسلام‌آباد شد.   

 

باری،  چند سالی است که پاکستان به عنوان کشوری برخوردار ازسلاح هسته‌ای در محافل سیاسی جهان به رسمیت شناخته شده!   و همین ویژگی به دولت اسلام‌آباد «اعتباری» قابل ملاحظه اعطا کرده!   با این وجود لازم است یادآور شویم که «بمب اتم» پاکستان بیشتر «تابلوئی» است تبلیغاتی تا یک واقعیت نظامی.   این تابلو در دوران جنگ سرد،  خصوصاً طی بحران افغانستان ابزاری بود در دست انگلستان و آمریکا جهت تضعیف سیاست‌های «هند ـ شوروی» و حمایت از مجاهدین افغان.   چرا که پکن طی این دوران بر علیه شوروی در افغانستان با غرب هم‌صدا شده بود.   خلاصه بگوئیم،  این «بمب» امروز و در شرایطی که با دوران بحران افغانستان آنقدرها ارتباطی ندارد،  ظاهراً می‌خواهد مشکل‌گشای همان نوع سیاست‌ها برای غرب باشد.   

 

اینکه دولت پاکستان با چُنان سَبقۀ هولناک تاریخی،   خصوصاً پس از حمایت‌های جانانۀ نظامی و مالی از رهبران تروریست از قبیل بن‌لادن،  ظواهری،  ملاعمر،  لشکر طیبه،  طالبان و ... امروز به عنوان ناجی صلح و انساندوستی پای به میدان منطقه بگذارد،   واقعاً شوخی تلخی است!  با این وجود،  همانطور که بالاتر نیز اشاره‌ کرده‌ایم،  وظیفۀ اصلی اسلام‌آباد خدمت به اهداف آمریکاست؛  هیچ هدف دیگری در میان نبوده و نیست.   هر چند شیپورهای تبلیغاتی  تلاش می‌کنند از دولت اسلام‌آباد تصویر دلپذیر ارائه دهند!     

 

در ارتباط با بحرانی که ترامپ در منطقۀ خاورمیانه به راه انداخته،  خبرگزاری‌ها سروصدای فراوانی می‌کنند.   می‌گویند واشنگتن به صورت کتبی از چین خواسته تا به ایران کمک نظامی ارسال نکند.   لاورف،  وزیر امور خارجۀ روسیه نیز دو روز پیش به دیدار رئیس دولت چین شتافت،  و هر چند از موضوع دیدارشان هیچگونه خبری منتشر نشده،   مسلماً نامه‌نگاری ترامپ در آن نقشی بسزا داشته.  همزمان،  همان خبرگزاری‌ها اعلام می‌کنند که فیلد‌مارشال عاصم منیر،   فرماندۀ ارتش پاکستان در رأس یک هیئت بلندپایۀ نظامی جهت مذاکرات صلح ملایان و دونالد ترامپ وارد تهران شده!  و از سوی دیگر عنوان می‌شود که طی روزهای 15 تا 18 ماه آوریل نخست‌وزیر پاکستان به کشورهای قطر،  عربستان و ترکیه ـ  کشورهائی که زخم سیاست‌های ترامپ بر پیکرشان به صراحت دیده می‌شود ـ  سفر خواهد کرد.

 

  زمانیکه این اخبار را در کنار یکدیگر قرار ‌دهیم به صراحت درمی‌یابیم که واشنگتن در تلاش است تا با استفاده از دولت «بمب‌دار» اسلام‌آباد،   همچون دوران جنگ افغانستان،   راهی جهت خروج از بن‌بست نظامی‌ای که به وجود آورده بیابد؛   نخست از طریق مذاکرات صلح در اسلام‌آباد،  و اینک با استفاده از گسترش نفوذ پاکستان در منطقۀ خاورمیانه.

 

اینکه چین و روسیه تا چه حد از ملایان حمایت خواهند کرد،  و اینکه اصولاً چنین حمایتی از روز نخست وجود داشته،  یا تابلوئی تبلیغاتی بوده،   جای بحث و گفتگوی فراوان دارد،  ولی همانطور که می‌دانیم منطقه‌ای که ایران در آن واقع شده،  در چارچوب پروژه‌های بریکس،  اوراسیا و گسترش تجارت «شمال ـ جنوب» روسیه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.   با این وجود،  مواضع مسکو و پکن به این «خلاصه» محدود نخواهد شد.

 

روسیه به طور کلی با اسلامگرائی مشکلات فراوانی دارد؛   به همان اندازه با گروه‌های اسلامگرای چچنی درگیر است که با تروریست‌های تاجیک و ملایان تهران.   به همین دلیل نیز علیرغم خوش‌وبش‌های دیپلماتیک با ملایان،  و برخلاف ادعاهای محافل سیاسی متمایل به واشنگتن،  ماه‌عسل «تهران ـ مسکو» از پایه و اساس مستحکمی برخوردار نیست.    مسکو از سیاست‌های ضداسرائیلی تهران راضی نیست،  و تهران نیز فراموش نکرده که مسکو،  یکی از نخستین حامیان دولت اسرائیل بوده  ـ  نخستین محموله‌های نظامی به تل‌آویو جهت سرکوب اعراب در دوران استالین از چکسلواکی ارسال شده بود.   از سوی دیگر،  مسکو در همان نخستین سال‌های تولد اسرائیل،   تلاش داشت تا با تکیه بر مهاجران پرشمار یهودی و روس‌تبار،   مرکز ثقل سیاست اسرائیل را در منطقه به نفع خود منحرف کند.   تلاشی که با سرمایه‌گزاری نجومی واشنگتن در حمایت از کولون‌های غربی ‌با شکست بزرگی روبرو شد.  

 

این عقب‌نشینی نهایت امر مسکو را به سوی عبدالناصر کشاند،  و پس از شکست نظامی ناصر از اسرائیل دست‌وپای اتحادشوروی در خاورمیانه و شمال آفریقا طی سال‌های دراز در پوست گردو اوفتاد.   امروز ظاهراً مسکو تلاش می‌کند تا «گوی» از دست شدۀ اسرائیل را،   این‌بار از طریق همکاری جانانه با ترامپ به دست آورد.   و به همین دلیل نیز در بارۀ جنگ و آدمکشی‌های نتانیاهو شاهد سکوت سنگین مسکو هستیم،  و دور از ذهن نخواهد بود که علیرغم تمامی داده‌ها،  به دلیل وحشت از اسلامگرائی در میانۀ درگیری نظامی ترامپ با ملایان،  مسکو حامی واشنگتن شود!   در مورد مشکلات تاریخی مسکو در ارتباط با غرب و خصوصاً کشورهای مسلمان‌نشین مطلبی تحت عنوان «اسکلاووس مغبون» در همین وبلاگ نوشته‌ام که علاقمندان می‌توانند به آن مراجعه کنند.  و اینک بپردازیم به مواضع چین. 

 

پکن از دیرباز حداقل دو بار متحمل خنجری شده که بلشویسم روس پس از بده‌بستان با واشنگتن در کتف‌اش نشانده؛    جنگ کره و بحران ویتنام!  زمانیکه استالین شبه‌جزیرۀ کره را دو دستی تقدیم ژنرال مک‌آتور آمریکائی می‌کرد،  به مسائل دولت تازه‌پای چین عنایتی نشان نمی‌داد.  با این وجود،  پیاده کردن صدها هزار داوطلب ارتش خلق در مرزهای جنوبی کره تمامی بده‌بستان‌های استالین را با واشنگتن بر هم زد.  جنگ خونین کره،   نهایت امر،   هم مک‌آتور بینوا را خانه‌نشین کرد،  و هم به هژمونی ناوگان پنجم آمریکا در دریای ژاپن نقطۀ پایان گذارد.  همین پروژۀ «خنجر در کتف» بار دیگر از سوی مسکو در ویتنام تکرار شد؛  ولی اینبار پکن نه یک ژنرال پنج ستاره،  که دو رئیس‌جمهور ـ  جانسون و نیکسون ـ را خانه‌نشین نمود.   در انتهای همین پروژه بود که پکن دفتر دوستی با مسکو را بکلی بست،  و در همکاری با برژنیسکی پوزۀ برژنف و ارتش سرخ را در افغانستان به خاک مالید،  و به این ترتیب آغازگر فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی شد.

 

اینکه موضع چین پیرامون درگیری واشنگتن در ایران واقعاً چیست و به کدامین سوی خواهد رفت،  جای بحث و گفتگو دارد،  ولی کنار کشیدن پکن و میدان دادن به ارتش آمریکا در خاورمیانه برای چین تبعات بسیار مخربی در پی خواهد داشت؛  اگر از دست شدن دسترسی آزادانۀ پکن به منابع انرژی مهم‌ترین‌شان باشد،  مسلماً تنها نتیجۀ پیروزی آمریکا در این نبرد نخواهد بود.  از سوی دیگر،  پر واضح است که پکن هدف اصلی و غائی جنگی است که آمریکائی‌ها به بهانه‌های واهی در ایران به راه انداخته‌اند.  به عبارت ساده‌تر،   پس از خلاصی از شر ملایان،  واشنگتن مسلماً به سراغ پکن خواهد رفت. 

 

از سوی دیگر نمی‌باید روسیۀ زخم‌برداشته را نیز آنقدرها از اعتبار ساقط کنیم.  این امکان وجود دارد که جهت همراه کردن لندن،   و به سکوت کشاندن چین در مورد ایران،  مسکو دست به عملیات نظامی عجیب‌وغریبی بزند.  به طور مثال حملۀ نظامی به کشورهای بالت جهت قرار دادن لندن و سازمان آتلانتیک شمالی در کنار ترامپ،   و حتی موشک‌پرانی به مناطقی از لهستان!  

 

اینکه قضیۀ «گیس‌کشی» مسکو و پکن پیرامون ایران به کجا کشیده خواهد شد،  در آیندۀ نزدیک قابل رویت خواهد بود،   ولی در کمال تأسف برخلاف آنچه برخی بلندگوهای ایرانی‌نما در خارج از کشور اعلام می‌کنند،  درگیری نظامی در ایران به هیچ عنوان به تغییر رژیم،  دمکراسی سیاسی،  آزادی بیان،  و ... مربوط نمی‌شود.  این درگیری در واقع بخش نمایان ژئوپولیتیک جهانی‌ای است که آمریکا تلاش دارد با اجرائی کردن‌اش جایگاه از دست رفتۀ ایالات‌متحد را در زمینه‌های اقتصادی،  مالی،   نظامی و حتی صنعتی و علمی‌ای،   که از دست داده بار دیگر به دست آورد.  ولی دسترسی به چنین جایگاهی،   در شرایط فعلی،  یعنی در وضعیتی که دولت‌ها و قدرت‌های متعددی در برابر واشنگتن قد علم کرده‌اند،  آنقدرها هم قضیۀ «هلو برو تو گلو نیست؛»   ممکن است به «خفگی» منجر شود!     

 

     

     ‌ 

 

            

جنگ خیال‌بافان!

 

 

دونالد ترامپ،  رئیس‌جمهور ایالات‌متحد که قرار بود در تاریخ سه‌شنبه 8 آرویل 2026،   «ملت و تمدن ایران را از روی کرۀ ارض پاک کند»،   نهایت امر عقب‌گرد  فرموده،  جهت پایان دادن به جنگ،‌  پیشنهاد 10 ‌ماده‌ای منتسب به حکومت ملایان را مورد تأئید قرار داده!     پر واضح است که تمامی طرف‌های درگیر در این میانه ادعای «پیروزی» کنند،  هر چند در عرصۀ واقعیت مسلماً بعضی‌ها پیروز شده‌ و برخی دیگر شکست‌خورده‌اند.   مهم‌ترین جناح شکست‌خورده در این میانه دولت نتانیاهوست که عملاً دست‌اش در پوست گردو  اوفتاده؛  به همین دلیل نیز تلاش خواهد کرد تا چوبی لای چرخ اجرای آتش‌بس بگذارد. 

 

ولی عقب‌گرد ایالات متحد چند مسئلۀ اساسی را نیز در برابر تحلیل‌گران قرار می‌دهد.  ضعف نظامی و خصوصاً ژئواستراتژیک ایالات‌متحد در قیاس با ادعاها و مطالبا‌ت‌ جهانی‌اش مسلماً نخستین مسئله خواهد بود.  در کنار آن می‌باید از زیرساخت‌های سیاسی ایران سخن به میان آورد.  زیرساخت‌هائی که توانسته در برابر هجوم وحشیانۀ ارتش‌های آمریکا و اسرائیل دوام بیاورد،  و نهایت امر پیش‌نویس مورد نظرش را به طرف مقابل تحمیل کند.  در گام بعد بی‌پایگی،  ضعف و بی‌برنامگی اوپوزیسیون خارج از کشور می‌تواند مورد بررسی قرار گیرد،   و نهایت امر می‌باید ادامۀ مسائل سیاسی،  اجتماعی و خصوصاً برخوردهای آیندۀ دولت‌های قدرتمند با ملت ایران را مورد بحث قرار دهیم.

 

پس نخست بپردازیم به عقب‌گرد ایالات‌متحد!‌  بارها عنوان کرده‌ایم که ایدئولوژی دولت ترامپ،  علیرغم ادعاهای پرطمطراق ارتباط زیادی با واقعیات ندارد،  و دچار نوعی «نزدیک‌بینی» مزمن است.  به عبارت ساده‌تر،  کابینۀ ترامپ پای در جهان امروز ندارد؛  ساکن آمریکائی است که دهه‌ها پیش مدفون شده.  آمریکائی که ترامپ از آن سخن می‌گوید،  فقط در توهمات همان باندی موجودیت فیزیکی پیدا کرده که در اطراف وی به دور میز ریاست‌جمهوری گرد می‌آیند و با هم عکس یادگاری می‌گیرند.   به همین دلیل نیز در تمامی رزمایش‌های سیاسی،  دیپلماتیک،  مالی و حتی نظامی شاهد عقب‌نشینی هیئت دولت وی هستیم.   نمونه‌ها فراوان است ـ   شعار صلح 24 ساعته در اوکراین،  اعمال تعرفه‌های گمرکی،  اشغال گرین‌لند، خروج از ناتو و ... و اینک نابودی جمهوری اسلامی!   مسلماً اگر کنگرۀ آمریکا بر موجودیت این «دولت خیال‌باف» نقطۀ پایان نگذارد و ترامپ را از کاخ‌سفید اخراج نکند،  این عقب‌نشینی‌ها و رسوائی‌ها در ابعادی باز هم گسترده‌تر همچنان ادامه خواهد یافت. 

 

ترامپ و دارودستۀ وی در کاخ‌سفید گویا اصولاً موجودیت منافع قدرت‌های بزرگ جهانی را یا نمی‌بینند،  یا می‌پندارند با هیاهو و دادوفریاد و عربده‌جوئی در برابر دوربین خبرنگاران «گوش به فرمان» خواهند توانست منافع جهانی دیگر قدرت‌ها را همچون برف به زیر اشعۀ‌ خورشید تابان «آب» کنند!‌    نیازی نیست که بگوئیم حمله‌ای که دستگاه ترامپ بر علیه ملت ایران سازماندهی کرده بود،  چند هدف مشخص و ناگفته در بطن خود داشت!

 

گذاردن نقطۀ پایان بر ارتباط چین با کشورهای نفت‌خیز حاشیۀ خلیج فارس،‌   انهدام پروژۀ «شمال ـ جنوب» روسیه،   و نابودی  «اوراسیا!»  کدام عقل‌سلیمی می‌توانست بپذیرد که در شرایط کنونی جهان، ‌ چنین خیال‌های خامی می‌توانست تحقق یابد؟!  آمریکا،  علیرغم هیاهوی نظامی و جنگاورانه‌اش به هیچ عنوان از قدرت نظامی‌ لازم جهت اجرائی کردن چنین طرحی برخوردار نبوده و نیست.  خلاصه بگوئیم،   باند ترامپ با پای گذاردن در این پروژه،‌‌  لقمه‌ای به مراتب بزرگ‌تر از دهان‌اش برداشته بود.    

 

از سوی دیگر،  مسئلۀ زیرساخت‌های سیاسی حاکمیت ملایان در ایران نیز مطرح می‌شود.  این مطلب را بارها عنوان کرده‌ایم که چندوچون حکومت ملایان در ایران مسئله‌ای است که می‌باید در داخل مرزها میان ایرانیان و در ارتباط با گروه‌های اجتماعی،  سیاسی، صنفی،   اقتصادی و مالی و خصوصاً در مرحله‌ای «فلسفی ـ تاریخی» مورد بحث و رایزنی قرار گیرد.  به عبارت ساده‌تر،  معضل حکومت دین‌پناهان در کشور ایران مسئله‌ای است «تمدنی»؛  ارتباطی با خارج از مرزها ندارد!   روشن‌تر بگوئیم هیچ‌گونه دخالت خارجی در این میانه نمی‌تواند جایگزین ارتباطی شود که می‌باید در تضارب آراء میان ایرانیان ـ  تمامی ایرانیان از هر گروه،  قوم،  مذهب و تمایلات سیاسی و دینی ـ  برقرار شود.

 

در بررسی مسائل ایران نمی‌باید بر واقعیات چشم پوشید.   ایران کشوری است که 5 دهۀ پیش،  محمدرضا پهلوی،  رهبر نظامی‌اش که خود را «پادشاه» می‌نامید،  پس از دریافت فرمان جیمی کارتر،  رئیس‌جمهور وقت آمریکا امور مملکت را به «دیگران» واگذار کرده،  پای به فرار گذارد.  و شاهد بودیم که فقط چند روز پس از فرار وی،  ارتش ایران ـ  آن روزها از این ارتش تحت عنوان «پنجمین ارتش جهان» یاد می‌شد ـ  از پایه و اساس فروریخت،  و مخالفان‌اش پیروز شدند.   پس از سپری شدن پنج دهه،  در همین ایران شاهدیم که ارتش‌های خارجی اکثر رهبران کشور را با بمب‌ و موشک به قتل می‌رسانند؛  زیرساخت‌ها را به آتش می‌کشند؛  انسان‌های بی‌شماری را به کشتن می‌دهند؛  آب هم از آب تکان نمی‌خورد.  رژیم سیاسی کشور همچنان استوار برجای مانده.  ‌ بی‌رودربایستی بگوئیم،  آن‌ها که می‌خواهند با تظاهرات خیابانی و شعارهای پوچ،  حمایت چند سناتور آمریکائی و صحنه گردانی و میهمانی و خوش‌وبشی اینجا و آنجا،  چنین رژیمی را فروپاشانند،  همچون باند دونالد ترامپ دچار مالیخولیا شده‌اند.            

   

در کمال تأسف شاهدیم که این مالیخولیا در پی‌وگوشت و پوست و استخوان «اپوزیسیون» خارج از کشور ریشه‌های بادوامی دوانده.   اینان نه شناختی از ژئوپولیتیک فعلی جهانی دارند،   و نه ریشه‌هائی قدرتمند در داخل ایران.  تنها تکیه‌شان بر چند سناتور و محفل نیم‌بند آمریکائی و اسرائیلی است،  که در آینۀ توهمات‌شان ایران را همان کشوری می‌بینند که رهبرش را با یک فرمان فرامرزی می‌توان «فراری» داد!   بله،  به صراحت بگوئیم،  این جماعت دیوانه‌اند.  ولی دیوانگی‌شان برخلاف دیوانگان بی‌آزار،   ضرر و زیان فراوان بر ملت ایران روا داشته.

 

طی چندین سالی که از تحولات اجتماعی و سیاسی در ایران می‌گذرد،  در هر میعاد که ملت ایران در پی مطالبات «تمدنی» خود و در ارتباط با حاکمیت دین‌پناهان پای به میدان گذارده،  شاهدیم که این اوپوزیسیون وازده و خودفروخته تلاش داشته تا تحرکات تمدن‌ساز ملت را به عنوان حمایت از فلان «شخصیت» سیاسی و یا بهمان سازمان و تشکل تروریستی جا بزند.   و به این ترتیب،  هم خودش را «عزیزچُسانۀ» ملت بنمایاند،  و هم تحولات اجتماعی‌ای را که نهایت امر چراغی است جهت گذار از مسیرهای سیاسی،  صنفی،  فلسفی و اجتماعی،  به تحرکات فروپاشانی و حمایت از اربابان فرامرزی «اپوزیسیون» تبدیل کند.   بهترین و عمده‌ترین نمونۀ این نوع خیانت به آرمان‌های ملت،‌   بهره‌برداری سیاسی این جماعت از خیزش «زن،  زندگی، آزادی» بود!    

 

بله،  در کمال تأسف اگر جامعۀ ایران در داخل کشور پای در تحول گذارده،  اینان که در خارج از مرزها خود را «حامیان» ملت جا زده‌اند،   تمامی تلاش‌شان را به خرج می‌دهند تا با ممانعت از این تحول خودشان را به ارزش بگذارند؛   ادعاهائی به مراتب فراتر از قابلیت‌شان به میدان بیاورند،  و نهایت امر مشعل تحولات اجتماعی را به هر ترتیب ممکن خاموش کنند.  ولی در پی تحولات اخیر،  از آنجا که رهبران‌ اجنبی‌شان عقب رانده شده‌اند،  ‌ اینان نیز مشکل بتوانند به موجودیت‌شان همچنان ادامه دهند.

 

با این وجود،  حتی پس از قبول پیش‌شرط‌های ایران توسط دولت آمریکا،  نمی‌باید تصور کرد که مسائل مهم کشور «حل» شده.  در کوتاه مدت،   معلوم نیست کدامین بند‌ها از پیش‌شرط‌های ایران مورد قبول آمریکا قرار ‌گیرد،  و حتی در صورت تقبل،   به مورد اجراء گذارده شود.   و نهایت امر این امکان نیز وجود دارد که بار دیگر،  به دلائلی آتش جنگ شعله‌ور گردد.   

 

ولی داده‌ها نشان می‌دهد که در درازمدت،  هم دولت آمریکا اوج آسمان‌ها را رها کرده و حداقل در خاورمیانه پای به زمین سفت گذارده،   و هم اینکه ملت ایران به صراحت نشان داده با دوران آریامهری و فروپاشانی‌های یک‌شبۀ رژیم سیاسی برای همیشه وداع کرده است.  ترامپ ادعا می‌کرد که پس از حملات هوائی،  رژیم جدیدی در ایران به قدرت رسیده؛   درست می‌گوید.   با این وجود،  رژیم جدید با آنچه وی می‌پنداشته هزاران سال نوری فاصله دارد.   با اینهمه،  آنچه بالاتر تحولات «تمدنی» خواندیم ـ  مخالفت‌های مقطعی با حکومت ملایان،  تظاهرات و درگیری‌های متفاوت اجتماعی و سیاسی و ... ـ  در کشورمان همچنان ادامه خواهد یافت،  مگر آنکه ملایان در دولت «جدید» به این صرافت بیفتند که می‌باید تحولات «تمدن‌ساز» را پذیرفت،   و حداقل جهت دورنگاه داشتن عملیات دولت‌های متخاصم،  در دکترین شداد و غلاظ و عصرحجری‌‌شان تجدیدنظر کلی به عمل آورند!‌   چرا که در غیراینصورت،   فروپاشانی،   اینبار نه توسط نیروهای خارجی،  که از طریق تحرکات داخلی کاملاً قابل پیش‌بینی است.   با این وجود می‌توان اطمینان داشت که طی تجربیات اخیر،  منطقاً ملت ایران دریافته،  اپوزیسیونی که در راه قدرت‌طلبی‌های‌اش مُبلغ بمباران هم‌میهنان‌اش می‌شود،  مشکل خواهد توانست در آیندۀ ایران نقش سازنده‌ای ایفا کند.  

 

 

   

اف 15 و کدوقل‌قله‌زن!

 

 

شاید بهتر باشد در این برهۀ حساس رودربایستی را کنار گذاشته،  تا حد امکان واقعیات را مطرح کنیم.  پس از تهاجم رسانه‌ای آمریکا یا اسرائیل،  به خانۀ مصادره‌ای کمال خرازی ـ  این فرد پای ثابت مذاکرات هسته‌ای «پایان‌ناپذیر» با وزاری امورخارجۀ آلمان، فرانسه و بریتانیا بود ـ   دکان مذاکرات زیرجلکی حکومت ملایان و ارباب در پاکستان تعطیل شد،  و ناگهان هیاهو و جنجال پیرامون «پیروزی» نیروهای نظامی ملایان در سرنگونی دو فروند هواپیمای نظامی آمریکائی به راه افتاد.   

 

همزمان غریو «پیروزی آمریکائی‌ها» را هم شنیدیم که پیرامون «نجات» یکی از خلبانان این جنگده‌ها به آسمان برخاسته بود.   پس از این جنجال،  خبر نابودی چندین هواپیما و هلی‌کوپتر آمریکائی در جنوب اصفهان فضای رسانه‌ای را اشغال کرد،  و ... خلاصه بگوئیم شبکه‌های تبلیغاتی و خبرپراکنی آنچنان هیاهوئی به راه انداخته‌اند که بیا و ببین!   ولی به صراحت بگوئیم،  از چند و چون ماجرا احدی سخن به میان نمی‌آورد.   پر واضح است که خبرسازان جهان سخنی از ماوقع نخواهند گفت،  و صرفاً از طریق بررسی تحولات جبهۀ جنگ،  که ظاهراً دولت وابسته به غرب در ایران را در برابر ارتش آمریکا قرار داده می‌توان تا حدودی گمانه‌هائی نزدیک به واقعیت ارائه داد. 

 

در اینکه حاکمیت ملایان تا مغز استخوان به آمریکا وابسته است،  هیچ ناظر بی‌طرفی  نمی‌تواند تردید داشته باشد.  و دقیقاً در چارچوب همین وابستگی ساختاری به سرمایه‌داری آمریکاست که تحولات اخیر در ایران معنا و مفهوم خواهد گرفت. 

 

تردیدی نیست که دولت ملایان به حفظ ارتباطات و گسترش روابط ساختاری با آمریکا و تن دادن به شروط کاخ‌سفید تمایل قلبی دارد.   این دولت جهت حفظ روابط استعماری‌ای که قشر روحانی شیعه طی دهه‌های طولانی با دولت‌های غربی برقرار کرده،   حتی بازگشت عوامل سازمان سیا در آمریکا و اروپا را پذیرفته.   عواملی که تحت عنوان «اپوزیسیون» سازماندهی شده‌اند.  به همین دلیل نیز تمامی تلاش‌های حکومت ملایان بر این محور متمرکز شده تا گسترش روابط ساختاری با غرب و بازگشت اوباش سازمان سیا به قدرت در داخل ایران را تحت عنوان «شکست نظامی ایران از آمریکا» به خورد پکن و مسکو بدهد.

 

روشن‌تر بگوئیم هدف کمدی بیخ دیواری‌ و خونینی که باند ترامپ با حکومت ملایان در ایران به راه انداخته،   این است که آمریکا بتواند با اعمال کنترل کامل بر شاهرگ‌های ارتباطی نفت،  گاز و تجارت جهانی،  رشد سرسام‌آور اقتصادی،  نظامی،  علمی و صنعتی چین را کنترل کرده،  و حتی بر آن نقطۀ پایان بگذارد.   و برای تحقق همین «هدف الهی» شاهد نقش‌آفرینی ملایان و اوباش وابسته به آمریکا در داخل و خارج از مرزهای کشور هستیم.   یکی می‌خواهد با کیپا آریامهر بشود،  آن دیگری با لچک نقش امام حسین ایفا می‌کند،  و کم نیستند آن‌هائی که کلاه کپی لنینیستی بر سر کچل‌شان گذارده‌اند.  

 

قصۀ «کدوقل‌قله‌زنی» که تحت عنوان سقوط جنگدۀ اف 15 و جستجوی خلبان آن در ایران به راه افتاد،  ‌ دقیقاً در همین چارچوب می‌باید تحت بررسی قرار گیرد.   مسلم است که آمریکائی‌ها تمامی نقاط کور رادارهای هوائی کشور را بخوبی می‌‌شناسند؛  بسیاری از همین ابزار و آلات را خود اینان در دوران محمدرضا پهلوی در ایران مستقر کرده بودند.   و نیازی نیست که بگوئیم ملایان نیز طی نیم‌قرن گذشته دست به ترکیب‌ تأسیسات ارباب‌شان نزده‌اند.  به همین دلیل آسمان ایران در دست آمریکاست.   و پر واضح است که پرنده‌های ارتش آمریکا با استفاده از فرودگاه‌های صحرائی بیشماری که در ایران در دسترس‌شان قرار دارد،  خواهند توانست به سادگی در هر نقطۀ کشور که مایل‌اند فرود آیند.

 

در واقع همان روز که سروصدای سقوط جنگدۀ اف 15 به آسمان برخاست،  برخی کاربران اینترنتی به تلاش آمریکا جهت پیاده کردن یک اسکادران هوانیروز در ایران اشاره کرده‌ بودند.  این اسکادران چندین جنگنده،  هواپیماهای نفربر،  هلیکوپترهای نیروی ویژه،  و تعداد زیادی کماندو و عوامل «فارسی‌زبان» با چمدان‌هائی پر از دلار را شامل می‌شود.   نقش اینان هم از روز روشن‌تر است:  حملات ایذائی نظامی،  خرابکاری،  ارعاب و کشتار غیرنظامیان،  خرید افراد و شبکه‌ها جهت سازماندهی به تظاهرات در شهرها،   همکاری با عوامل نظامی و غیرنظامی وابسته به دولت ملایان جهت ایجاد آشوب،  و ... و نهایت امر «شکست» حکومت ملایان!              

 

ولی ظاهراً این عملیات «لو» رفته بود.  به همین دلیل نیز یکی از جنگنده‌های حضرات توسط نیروی هوائی «مخالفان کودتا» ساقط شد،  و هواپیمای دیگری نیز که برای حمایت از حرکت پیاده‌ها و کماندوها به پرواز درآمده بود در تنگۀ هرمز سقوط کرد.  روز بعد در شرایطی که شبکه‌های خبرسازی و بی‌بی‌گوزک‌بافی،  با جنجال پیرامون سقوط ایندو جنگنده گوش فلک را کر کرده بودند،  کاشف به عمل آمد که اسکادران زمینی حضرات نیز در بیابان‌های جنوب اصفهان دچار «سانحه» شده! 

 

بله،   دقیقاً همان بساط و هیاهوی خررنگ‌کن طبس،  اینبار در اطراف اصفهان تکرار شده بود.   اگر فراموش نکرده باشیم،  زمانی که کارتر،  رئیس‌جمهور وقت ایالات‌متحد،  جهت حمایت از مجاهدین افغان در جنگ با شوروی،  دست به ارسال سلاح‌ و پول برای اینان زده بود،   و این حمایت لوژیستیکی را از طریق فرودگاه‌های صحرائی در طبس انجام می‌داد،  موشک‌های روسیه حضرات را در طبس هدف قرار دادند.   بلافاصله کاخ‌سفید اعلام داشت که برای آزادی گروگان‌ها در طبس نیرو پیاده کرده بود،  و «طوفان شن» اینان را نابود کرده!   به دو دلیل روشن و واضح و مبرهن،  ‌ ماهیت جفنگیات و دروغ‌های کاخ سفید برملا شد!  نخست به دلیل وابستگی «دانشجویان پیرو خط امام» و گروگان‌گیرها به سازمان سیا،  و دیگر اینکه طوفان شن نمی‌تواند نیروهای نظامی را «منفجر» کند!   خلاصه،   سناریوی هولیوودی کاخ سفید برای آگاهان زمینۀ خنده و شوخی فراوانی به همراه آورده بود!‌ 

 

ظاهراً عملیات صحرائی اصفهان نیز مانند عملیات طبس مورد حمله قرار گرفته،  هر چند هنوز معلوم نیست چه جناحی موشک حرام‌اش کرده.  ولی شبکه‌های خبرسازی ادعا می‌کنند، آمریکائی‌ها پس از نجات دومین خلبان هواپیمای ساقط شده،   هلیکوپترها و هواپیماهای نفربر را خودشان منفجر کرده و صحنه ـ  فرودگاه اصفهان ـ  را ترک فرموده‌اند!  حتماً پای پیاده از مرز ایران خارج شده‌اند!  به قول «مش قاسم» دروغ چرا؟  در محل انفجارات جسد نیروهای نظامی دیده نمی‌شود،  در نتیجه احدی از سرنوشت نظامیان آمریکائی و  فارسی‌زبانان همراه‌ و چمدان‌های دلار و به ویژه از عوامل‌شان در داخل حکومت سخنی به میان نمی‌آورد!   

 

در این میانه دو گمانه می‌توان ارائه داد.  نخست اینکه این گروه را رابط‌های سازمان سیا دست در دست پاسداران و نظامیان به محل‌های امن برده،  و جهت دریافت دستورالعمل‌های آتی در آب نمک خوابانده‌اند.   دیگر آنکه،  این عزیزان مهاجم را همان‌ها که هواپیمای‌شان را منفجر کرده‌اند دستگیر کرده و هم‌اکنون تحت بازجوئی قرار داده‌اند.   در اینصورت می‌باید در انتظار روضه و زوزۀ‌ شیعی‌ها برای یانکی‌های اسیر هم باشیم!     

 

باری مشخص است که این نیروها در ایران حضور دارند،  ولی از سرنوشت نظامی و تشکیلاتی‌شان به هیچ عنوان خبری در دست نیست،  و مطمئن باشیم کانال‌های آمریکائی و ملائی پای در این مبحث نخواهند گذارد!   با این وجود،  «شهادت جانگداز» فرماندۀ اطلاعات سپاه به صراحت نشان می‌دهد که سر دستۀ همکاران آمریکا در این برنامه به شدت «مجازات» شده.

 

در پایان اضافه کنیم که جهت ارائۀ تحلیل روشن‌تری از مسائل می‌باید منتظر موضع‌گیری‌های کاخ‌سفید،  ملایان و خصوصاً تحولات نظامی در منطقه باشیم.           

 

 

جنگ ورای پروپاگاند!

 

 

ارتش‌های اسرائیل و آمریکا همچنان به حملات‌شان بر علیه ملت ایران ادامه می‌دهند.  حکومت ملایان نیز بجای ارائۀ‌ گزارش جامع در مورد صدمات جانی،  مالی‌ و تشکیلاتی‌ای ‌ که ایرانیان طی این حملات متحمل می‌شوند،  به تکرار آیات قرآن و حدیث و روایت اکتفا  کرده.  پر واضح است که در این شرایط،   دست دولت‌های مهاجم در تبلیغات جنگ و فراهم آوردن خوراک مناسب برای افکارعمومی جهان کاملاً باز باشد. 

 

آمریکا و اسرائیل در اظهارات رسمی‌شان بارها کشور ایران،  ملت ایران و خصوصاً دولت ملایان را در کفن پیچیده و به خاک سپرده‌اند،   ولی علیرغم مصاحبه‌های مکرر و تأکیدات ترامپ  در مورد «نابودی ایران»،   هنوز موشک‌های نقطه زنِ ظاهراً ایرانی،   مراکز فرهنگی،  تجمعات نظامی،  و موسسات تحقیقاتی «دشمن» را هر روز دقیق‌تر و موثرتر مورد تهاجم قرار می‌دهند!  

 

تحلیل‌گران می‌‌پرسند،  قضیه از چه قرار است؟  اگر دولت در تهران بر اساس ادعای واشنگتن «مرده»،   پس این موشک‌ها از کجا می‌آید و اگر دولت هنوز زنده است،  چرا سروصدائی از این دولت شنیده نمی‌شود؟   در مطلب امروز سعی خواهیم داشت تا در حد امکان نیم‌نگاهی به ابعاد این جنگ،  ورای تبلیغات جهانی داشته باشیم.  پس در گام نخست ببینیم آمریکا و اسرائیل واقعاً در پی چه اهدافی می‌توانند باشند. 

 

همانطور که بارها عنوان کرده‌ایم،  حکومت ملایان آشی است که آمریکائی‌ها در دهۀ 1980 میلادی برای ملت ایران روی بار گذاردند.   در نتیجه،  پر واضح است که عوامل و جریانات متعددی در ساختار دولت اسلامی ایران بتوان یافت که مستقیماً در ارتباط با چارچوب مطالبات واشنگتن‌ عمل می‌کنند.  به عبارت ساده‌تر،   تعداد کثیری از سرداران،   ملایان،  بسیجی‌ها و حتی مخالفان «دربار» ولایت‌فقیه،  چه در خارج و چه در داخل،   از جمله همین سیاهی‌لشکرهای واشنگتن‌ هستند.  و اگر بسیاری از این ملایان،   جوجه‌ملایان و صیغه‌های حکومتی ‌توانسته‌اند در یک حرکت آنی خیمۀ تهران را با واشنگتن طاق بزنند،   و به آنچه «اپوزیسیون» رسمی ـ  بخوانید باند دست‌ساز واشنگتن ـ  نام گرفته  ملحق ‌شوند،  دقیقاً به دلیل همین رابطۀ اندام‌وار میان حاکمیت ملایان و دستگاه پهلوی‌هاست.   خلاصۀ کلام اینان بین خودشان «خودی» به شمار می‌روند؛   با هم کنار می‌آیند؛  با هم بر سر یک سفرۀ واحد نشسته‌اند،  هر چند هر گروه در بوق مخصوص خودش می‌دمد. 

 

برنامۀ دولت آمریکا در ایران از دیرباز ـ  خصوصاً پس از هنگامۀ اصلاح‌طلبی تا به امروز ـ  کاملاً روشن بوده،  جایگزین کردن کارت‌های صاحب قدرت در حکومت اسلامی،   و جابجائی‌شان در مسیر بهینه کردن منافع و پاسخ مناسب به مطالبات نوین آمریکا در منطقه.  این برنامه نخست در قالب «انتخابات» به راه افتاد؛  با درگیری‌های خیابانی ادامه یافت؛  به تظاهرات گسترده بر علیه حکومت کشید؛  و ... و نهایتاً امروز ارتش آمریکا را به جنگ با ملت ایران کشانده.   به عبارت ساده‌تر،  آنچه امروز در جریان است،  جز ادامۀ بحران اصلاح‌طلبی و مطالبات معوقۀ آمریکا در ایران نیست.

 

طی اینمدت مدید،  در هر گام،   سیاست‌های مخالف آمریکا در منطقه ـ   چین،  روسیه و ... ـ  زیر پای مهره‌های وابسته به واشنگتن را در تهران کشیدند؛  چوب هم لای‌ چرخ برنامه‌های آمریکا گذاردند.   پر واضح است که امروز نیز علیرغم تغییرات با اهمیت اخیر در منطقۀ خاورمیانه،   و جنگ خانمان‌سوزی‌ای که به راه اوفتاده،   «در» همچنان بر همین پاشنه بچرخد.   به عبارت ساده‌تر،  تمامی ترورهائی که پس از کودتای 22 بهمن 57 در ایران صورت گرفت،   بازتابی است مستقیم از همین فعل‌وانفعالات.   به استنباط ما،   امروز همین تحولات است که به دلیل اهمیت روزافزون‌شان صورت جنگ و برخورد نظامی به خود گرفته.   

 

ولی عدم موفقیت آمریکا،  در پیش‌انداختن مهره‌های مورد نظرش طی تلاش‌های پیشین،     نهایتاً واشنگتن را به این صرافت انداخت تا از طریق عوامل درونی‌اش در هیئت‌حاکمۀ اسلامی،  و با کارگیری تمامی ابزارهای موجود ـ  درگیری‌های خیابانی برای حجاب،  سرکوب بی‌پایه و اساس مردم ایران در میعادهای مختلف،  هیاهو بر سر دارو،  دلار،  بنزین،  حقوق بازنشستگی،  اعتصابات و ... ـ  دست به سنگین‌تر کردن وزنۀ باندهائی  بزند که سازمان سیا در خارج از مرزها تشکیل داده.   و امروز شاهدیم که همین باندها که قسمت اعظم‌شان ـ  خصوصاً در کنار رضا پهلوی ـ  از همکاران سابق حکومت اسلامی به شمار می‌روند تبدیل شده‌اند به حامیان حملۀ نظامی آمریکا به کشور ایران. 

 

روند ادامۀ جنگ در منطقه ـ  چه در ایران و چه در لبنان ـ   به صراحت نشاندهندۀ چند مسئلۀ اساسی است.   میزان مقاومت جریانات مخالف آمریکا و اسرائیل بسیار بالاست؛   دقت ضربات نظامی و حملات موشکی روز به روز افزایش می‌یابد؛   عکس‌العمل آمریکا و اسرائیل بجای ارائۀ‌ راهکارهای سیاسی صرفاً بر حملات نظامی و بمباران متکی شده،  و این خود نشانی است از نبود چشم‌انداز روشن نزد ارتش و دولت کشورهای مهاجم.     

 

طبق آخرین داده‌ها این احتمال وجود دارد که ایالات‌متحد سریعاً از صحنۀ جنگ خارج شود.  بله،  نبود برنامۀ سیاسی در دنبالۀ حملات نظامی؛  فشارهای سیاسی در داخل آمریکا؛  عدم حمایت توده‌های ایرانی از مهاجمان؛  و ... کار را به جائی کشانده که دونالد ترامپ اعلام می‌دارد،  «آن‌ها که نفت می‌خواهند،  زحمت کشیده،  خودشان به تنگۀ هرمز بروند!»  واقعیت اینجاست که آمریکا نیازی به نفت خلیج‌فارس ندارد،  خصوصاً پس از «پیروزی» در ونزوئلا،   و اگر قرار باشد مقابله با ایران به اوج‌گیری هر چه بیشتر بهای نفت خام بیانجامد،  برای ترامپ دردسرساز خواهد شد!   

 

با این وجود،  علیرغم عقب‌نشینی علنی دونالد ترامپ،  بررسی پیروزی یا شکست ایران در این نبرد می‌باید بر پایۀ استدلال‌هائی چندگانه مورد بررسی قرار گیرد.  و در گام نخست از شکست‌ها می‌گوئیم!  

 

ملت ایران طی اینمدت متحمل ضرر و زیان فراوانی شده،   ورای ابعاد هولناک تلفاتِ جبران ناپذیر انسانی و فروپاشی خانواده‌ها،   لازم به یادآوری است که ده‌ها مرکز صنعتی،  تحقیقی،  دانشگاهی،  نظامی،  اداری،  و ...  با بمباران‌های آمریکائی به ویرانه تبدیل شده‌اند،   و جهت بازسازی‌شان دهه‌ها تلاش و سعی و کوشش و هزینه لازم است.   از سوی دیگر،  تمامی نیروی هوائی،  دریائی و قسمت عمده‌ای از تأسیسات هسته‌ای کشور عملاً از میان رفته،   و این داده‌ها،  دست‌دردست بحران انسانی‌ای که این تهاجم وحشیانه به بار آورده،  می‌تواند زمینه‌ساز اغتشاشات گستردۀ اجتماعی،  سیاسی و حتی نظامی شود.  بحران‌هائی که عصای دست اوباش،  زورگویان،  وابستگان به محافل سرکوبگر و ... شده،  مسلماً برای هیچ ایرانی‌ای منفعتی به همراه نخواهد آورد.   این پرسش مطرح است که اگر امروز در این شرایط،  ترامپ از منطقه عقب‌نشینی کند تکلیف ملت،  دولت،  نیروهای انتظامی،  شبکۀ تولید و توزیع مایحتاج عمومی،  و ... چه خواهد شد؟  پرسشی است که متأسفانه آنقدرها پاسخ مشخص نخواهد داشت.                    

 

ولی از سوی دیگر،  شاهد فروپاشی هستۀ مرکزی وابسته به آمریکا در رأس هیئت‌حاکمۀ ملائی نیز هستیم.   به صراحت بگوئیم،   طی تصفیه‌های درونی که تحت پوشش «حملات سرنوشت‌ساز اسرائیل» به خورد ملت داده شد،  گروه کثیری از وابستگان به سیاست‌های غرب در ایران از میان رفته‌اند؛  این خود دستاورد مهمی است.  چرا که شاهد بوده‌ایم طی نیم‌قرن اخیر،   اینان با چه ترفندهائی تلاش داشته‌اند تا رابطی باشند میان سازمان سیا،  باندهای فاشیست وابسته به پهلوی در خارج و داخل،  و خصوصاً سازمان‌های نظامی و انتظامی درون مرز.   اینک باید دید در غیبت اینان از صحنۀ سیاست کشور چه گروه‌هائی خواهند توانست پای به دایرۀ قدرت بگذارند؛  چه تصمیماتی گرفته خواهد شد؛  چه اهدافی مطرح می‌شود،  و اینکه گروه‌های جدید چگونه خواهند توانست از بن‌بستی که «انقلاب اسلامی» نامیده می‌شود،  و همانگونه که شاهدیم کشور را به بلاتکلیفی دچار کرده،  پای بیرون بگذارند.

 

اگر فرض را بر این بگذاریم که دونالد ترامپ از صحنۀ جنگ و درگیری در خلیج‌فارس بزودی خارج خواهد شد،  چند گزینۀ اساسی را می‌توان به عنوان داده‌های ممکن ارائه داد.  در گزینۀ نخست،  دولت ملایان را می‌بینیم که با تکریم و تشکر از ترامپ،  چشم بر ضرر و زیان‌هائی که ارتش آمریکا بر ملت ایران روا داشته می‌بندد،   و پای در همان مسیر پیش از جنگ می‌گذارد؛   سرکوب اجتماعی و سیاسی و فرهنگی،   دین‌فروشی،  سانسور و ... و خصوصاً‌ چپاول ملت از طریق محفل‌بازی!   در چنین چشم‌اندازی به دلیل معضلاتی که جنگ بر جامعه تحمیل کرده،  مشکل بتوان عمری طولانی برای این حکومت متصور شد.   تحرکات مخالف با سرعت تمام بر موجودیت این حکومت نقطۀ پایان خواهد گذارد.

 

ولی اگر حکومت،   متنبه از تجربیات گذشته‌اش،‌  مسیر حرکت را تغییر داده،  ملاسالاری،  دزدپروری،  دین‌پناهی،  لات‌ستائی و ... را به کناری زده،  بر آنچه آمریکا در ایران انجام داده چشم نبندد و خواستار جبران مالی حملات نظامی بر علیه کشور شود،  می‌باید جهت حفظ موجودیت‌اش با سیاست‌های آمریکا در منطقۀ خاورمیانه نیز با جدیت برخورد کند.   به عبارت ساده‌تر،  تمامی مراکز نظامی و امنیتی آمریکائی‌ها می‌باید در منطقه تعطیل شود؛   شرکت‌های وابسته به آمریکا تحت رصد امنیتی قرار گیرند و از دخالت‌شان در امور منطقه جلوگیری به عمل آید؛   موضع‌گیری دولت‌های منطقۀ خلیج‌فارس و حتی اردن،  سوریه و لبنان در چارچوب واحدی در منطقه معین شود،  و ...  به عبارت ساده‌تر سایۀ منحوس «تحریم، جنگ، تهدید» از سر ایرانیان به کناری رود.   در اینصورت است که خروج آمریکا از منطقه نه فقط عملی خواهد بود،  که بازگشتی نیز در چشم‌انداز آینده برای واشنگتن نمی‌توان پیش‌بینی کرد. 

 

آیندۀ نزدیک نشان خواهد داد که چه محافلی در درون حکومت خواهان خروج واقعی آمریکا از منطقه هستند،  و در این مسیر با اتخاذ سیاست‌های داهیانه خواهند توانست از حمایت قدرت‌های بزرگ منطقه‌ای نیز بهرهمند شوند.   یا اینکه کدامین‌شان به صورت زیرجلکی همچنان به لقمه گرفتن برای واشنگتن،  همراهی‌ با آنچه «افکار عمومی آمریکائیان» می‌خوانند،  و جاده‌صاف‌کنی در راه سیاست‌های «سلطنتی» ادامه خواهند داد،  به این امید که باز هم تهدید نظامی جدیدی در منطقه آغاز شود.